Paraga Republic

To κίνημα της πατάτας

2012-03-04T21:30:00.000+02:00

Πρόκειται ίσως για την πιο σοβαρή διαρθρωτική αλλαγή στην αγορά προϊόντων. Η κατάργηση των μεσαζόντων από τους αγρότες παραγωγούς θα μπορούσε να ρίξει πολύ τις τιμές των προϊόντων και αφενός να επιτρέψει στον κόσμο να τραφεί και αφετέρου να απελευθερώσει μια αγορά από τα καρτέλ. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι το «κίνημα της πατάτας» γιγαντώθηκε σε λίγες εβδομάδες και πρόσφατα έφτασε μέχρι την Αττική όπου οι δήμοι Παλλήνης, Γαλατσίου και Ελληνικού-Αργυρούπολης είναι οι πρώτοι που πήραν πρωτοβουλία προώθησης απευθείας από τους παραγωγούς για τους δημότες τους διοργανώνοντας σχετικές αγορές.

Κανονικά η τρόικα και η κυβέρνηση θα έπρεπε να πανηγυρίζουν, μια τέτοια κίνηση αν προχωρήσει και επεκταθεί και αλλού θα επιφέρει πολύ μεγαλύτερες μειώσεις τιμών από ότι το κόψιμο του βασικού μισθού και τα συναφή. Για να δούμε όμως, μήπως στο τέλος αρχίσει καμιά καμπάνια συκοφάντησης ή βρεθούν τίποτα παραγωγοί να συλλαμβάνονται από την εφορία!

Και τα structural reforms ο λαός πρέπει να τα κάνει;

Crash - Θεωρία Συνωμοσίας

2012-03-03T21:08:00.001+02:00

Το πνεύμα είναι λίγο γραφικό αλλά έχουν συγκεντρώσει ιστορικές στιγμές από την ελληνική κρίση

Το σχέδιο αποπληθωρισμός

2012-02-09T17:39:00.001+02:00

Ποιος κατώτατος μισθός; Αφού μπορεί να μειωθεί κι άλλο δεν είναι κατώτατος…

Το σχέδιο αποπληθωρισμός (ή εσωτερική υποτίμηση) φαίνεται να μπαίνει σε εφαρμογή. Στο όνομα μιας ανταγωνιστικότητας επιχειρείται γρήγορη πτώση των τιμών και βίαιο ονομαστικό ξεφούσκωμα της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να αποκτήσει εξαγωγικό προσανατολισμό και από κει να έρθει αύξηση της ζήτησης και επέκταση της οικονομίας. Οι χαμηλοί μισθοί, οι διαρθρωτικές αλλαγές» και το ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων υποτίθεται ότι θα προκαλέσουν πτώση των τιμών προϊόντων οπότε θα αυξηθούν οι εξαγωγές και πτώση των τιμών των περιουσιακών στοιχείων οπότε θα προσελκύσουν ξένες επενδύσεις στη χώρα (Αυτό το τελευταίο μπορεί να είναι επιστροφή των κεφαλαίων που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα).

Το άμεσο κόστος αυτής της διαδικασίας προσαρμογής είναι αυτό που βιώνουμε. Κατάρρευση της εγχώριας ζήτησης, βαθιά ύφεση και εκτίναξη της ανεργίας. Με την εντατικοποίηση της προσπάθειας αποπληθωρισμού μέσω των μισθών θα υπάρξει δραστική συρρίκνωση στο διαθέσιμο εισόδημα των χαμηλότερων στρωμάτων, ειδικότερα για τους μισθωτούς που αμείβονται με τον βασικό μισθό ή κοντά σε αυτόν. Πέρα από την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους, την μετάβαση πολλών από το κατώφλι του ορίου φτώχειας και λοιπά κοινωνικά κόστη, θα υπάρξει και ισχυρή μείωση στην καταναλωτική τους δαπάνη καθώς τα χαμηλότερα στρώματα καταναλώνουν το σύνολο του εισοδήματός τους και δεν αποταμιεύουν (μάλλον το αντίθετο κάνουν όσοι έχουν ακόμα αποταμιεύσεις).

Αυτή η κατάσταση είναι ήδη δεδομένη. Τα χειρότερα έρχονται όταν αρχίσουν να μειώνονται οι τιμές. Τότε το ξεφούσκωμα της ονομαστικής αξίας της οικονομίας θα επιφέρει και μια διόγκωση της πραγματικής αξίας του χρέους της. Αυτό είναι απλό να το καταλάβει κανείς. Αν έχεις μισθό 1000 ευρώ και χρωστάς 10000, χρωστάς δέκα μισθούς. Αν ο μισθός σου πέσει στα 500 ευρώ τότε χρωστάς είκοσι μισθούς. Αντίστοιχα, αν μια επιχείρηση παράγει μια μηνιαία αξία προϊόντος 10.000 ευρώ και χρωστάει 50.000 ευρώ τότε το χρέος της είναι τα έσοδα πέντε μηνών. Αν οι τιμές πέσουν και ο μηνιαίος τζίρος πέσει στα 5000 ευρώ….τότε χρωστάει τα έσοδα δέκα μηνών. Προφανώς, αν δεν έχει προοπτική να τα βγάλει τότε χρεοκοπεί και κλείνει (και μάλλον δεν την αγοράζει ούτε κωψοχρονιά κανένας ξένος επενδυτής) Η άμεση συνέπεια του αποπληθωρισμού είναι η διόγκωση του χρέους σε πραγματικούς όρους με άμεση συνέπεια τη χρεοκοπία επιχειρήσεων. Αυτό έχει περιγραφεί εδώ και χρόνια από τον Irving Fischer και ονομάζεται Debt deflation.

Ένα ενδιαφέρον σημείο στο νέο μνημόνιο, που δείχνει και τη σοβαρή ανεπάρκεια των εμπνευστών του όλου σχεδίου ανταγωνιστικότητας, είναι η αναφορά στην μεταρρύθμιση στις αγορές προϊόντων. Είναι προφανές ότι για να μεταφραστεί η μείωση των μισθών σε μείωση των τιμών είναι προϋπόθεση να λειτουργούν αποτελεσματικά οι αγορές προϊόντων. Είναι βέβαια μεγάλη συζήτηση τι εννοούμε όταν λέμε αποτελεσματικές αλλά ας μείνουμε στο προφανές που είναι για παράδειγμα να μην υπάρχουν ακαμψίες που διατηρούν υψηλά τις τιμές παρά τη μείωση του κόστους. Τέτοια ακαμψία είναι τα καρτέλ διαφόρων μεσαζόντων, μεγαλεμπόρων και φυσικά κρατικοδίαιτων εργολάβων.

Από ένα σκληρό ορθόδοξο πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών θα περίμενε κανείς να τρέξει με χίλια την άμεση θεσμική μεταρρύθμιση των αγορών προϊόντος ώστε να υπάρξει μείωση των τιμών. Κι όμως, στο σημείο που αναφέρεται στο product market reforms (σ. 22) αφιερώνουν μόλις μισή παράγραφο με φράσεις του τύπου we plan to screen...prepare an action plan... και λοιπά ευχολόγια που καθόλου σοβαρά δεν μπορεί να πάρει κανείς. Μόνο στην αγορά εργασίας έχουν δείξει υπερβάλλοντα μεταρρυθμιστικό οίστρο οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Μάλλον το έχουν καταλάβει και οι τροϊκανοί ότι το μόνο πράγμα που γίνεται εύκολα στην Ελλάδα είναι η μείωση των μισθών. Τα άλλα δεν προχωράνε με τίποτα. Οπότε πάνε με αυτό που έχουνε

Το κορυφαίο σχέδιο είναι μια τεράστια τέντα που θα απλωθεί πάνω από κάθε ηλιόλουστη σπιθαμή ελληνικής γης και θα παράγει φωτοβολταϊκό ρεύμα έναντι εξευτελιστικού ενοικίου παραχώρησης σε κάποια γερμανική εταιρία. Αυτή η επένδυση μαμούθ θα γίνει σε συνεργασία με κάποια εγχώρια κοινοπραξία εργολάβων-καναλαρχών που θα αναλάβει την κατασκευή των εγκαταστάσεων. Η εν λόγω κοινοπραξία θα στείλει το λογαριασμό στο κονδύλι των δημόσιων επενδύσεων. Οι τράπεζες θα δανείσουν χρήμα στην κοινοπραξία να ξεκινήσει τα έργα με εγγύηση την πληρωμή από το δημόσιο. Και μετά από μερικά χρονάκια που θα ζούμε όλοι κάτω από την τέντα και θα πληρώνουμε διόδια για να βγούμε στον ήλιο θα μπορούμε να πανηγυρίζουμε που σωθήκαμε από την χρεοκοπία…

Εικοσάρισε η Ανεργία

2012-02-09T14:27:00.001+02:00

Σύμφωνα με δελτίο τύπου της ΕΛΣΤΑΤ η ανεργία έφτασε το 20,9% το Νοέμβριο

Για πρώτη φορά στη ιστορία καταγράφεται ποσοστό ανεργίας σε τέτοια επίπεδα. Για την ακρίβεια η ανεργία διπλασιάστηκε μέσα σε δύο χρόνια, από 10% σχεδόν το Νοέμβριο του 2009 ξεπέρασε το 20% το Νοέμβριο του 2011. Αυτό δεν είναι ύφεση, είναι καταστροφή

Υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα;

2012-02-03T12:58:00.001+02:00

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του Βήματος η δημοσιονομική κατάσταση φαίνεται καλύτερη από ότι περιμέναμε. Όπως αναφέρει «η τρόικα επιβεβαίωσε την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος στον τακτικό προϋπολογισμό ύψους 130 εκατομμυρίων ευρώ το τρίτο τρίμηνο του έτους (τους καλοκαιρινούς μήνες) και μικρό πλεόνασμα ύψους 60 εκατομμυρίων ευρώ το τέταρτο τρίμηνο του 2011».

Η πληροφορία αυτή που προφανώς είχε διαρρεύσει νωρίτερα, έχει τροφοδοτήσει μια συζήτηση σχετικά με τη δυνατότητα της χώρας να διαπραγματευτεί σκληρότερα την αποπληρωμή του χρέους της καθώς το πρωτογενές πλεόνασμα σημαίνει πως η κυβέρνηση δε χρειάζεται να δανειστεί για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες της και κάθε νέος δανεισμός πηγαίνει κατευθείαν στην αποπληρωμή χρέους. Η Στέφανι Φλάντερς είχε ήδη γράψει σχετικά από την προηγούμενη εβδομάδα.

Δε νομίζω πάντως πως υπάρχει λόγος για τέτοια αισιοδοξία. Τα στοιχεία της Eurostat είναι κάπως διαφορετικά. Όπως φαίνεται στον πίνακα, στο τρίτο τρίμηνο του 2011 υπάρχει πρωτογενές έλλειμμα 1,6 δις ευρώ, δηλαδή 2,8% του ΑΕΠ. Το ποσό είναι αρκετά μεγάλο για να γίνει ξαφνικά πλεόνασμα 130 εκατομμυρίων. Εκτός κι αν τα 2,3 δις του τέλους ακινήτων κατάφεραν να καλύψουν το πρωτογενές έλλειμμα του τρίτου και του τέταρτου τριμήνου. Προσωπικά μου μυρίζει δημιουργική λογιστική, όπως μεταχρονολόγηση δαπανών και εσόδων αλλά εγώ είμαι και κακόπιστος…

Έκθεση για το κόστος εργασίας

2012-02-01T13:52:00.000+02:00

Δόθηκε στη δημοσιότητα η Έκθεση του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας και Ανθρώπινου Δυναμικού σχετικά με το κόστος εργασίας σε κλάδους της ελληνικής οικονομίας πριν και μετά το μνημόνιο.

Η έκθεση είναι μια απλή περιγραφή στηριζόμενη στα στοιχεία της Eurostat για το δείκτη του κόστους εργασίας. Επιγραμματικά, μεταξύ πρώτου τριμήνου 2010 και τρίτου τριμήνου 2011 το κόστος εργασίας στο σύνολο της (μη αγροτικής) οικονομίας έχει μειωθεί κατά 14,3%, στο δημόσιο τομέα η μείωση είναι 9,3% ενώ στον κλάδο ξενοδοχεία-εστιατόρια η μείωση έφτασε το εξωφρενικό 32,5%.

Και μετά σου λένε ότι χρειαζόμαστε περισσότερη ευελιξία...

η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη...

2012-01-26T16:47:00.001+02:00

...αν νιώθει οτι φταίει

Σαραβαλο - Γ. Αγγελάκας

State Capitalism

2012-01-23T13:08:00.000+02:00

Ενδιαφέρον άρθρο του Economist με τίτλο The Rise of State Capitalism

Πάντως όλα τα λεφτά είναι η εικόνα!!!

Ποιος ζητάει μειώσεις μισθών;

2012-01-10T16:25:00.001+02:00

Με το Καλή Χρονιά η κυβέρνηση έσπευσε να θέσει θέμα μείωσης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Ο Παπαδήμος με δραματικό ύφος κάλεσε τους «κοινωνικούς εταίρους» σε διάλογο ανάγοντας το μισθολογικό κόστος, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε πρόβλημα αντίστοιχης κρισιμότητας με το PSI! Για τη σωτηρία της χώρας βεβαίως βεβαίως. Αμέσως τη σκυτάλη πήραν τα ΜΜΕ που επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα: Η Καθημερινή επικαλείται κάποια «επιστολή από την τρόικα» ενώ το Έθνος αναφέρει κάποιες διαρροές από το ΔΝΤ.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο τα πρωτοσέλιδα και τα τηλεοπτικά παράθυρα άρχισαν να φωνάζουν ότι η τρόικα έχει βάλει το μαχαίρι στο λαιμό στην κυβέρνηση και ζητάει μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Συναντήσεις-παρασυναντήσεις ΓΣΕΕ, ΣΕΒ και λοιπών εταίρων και η αγωνία κορυφώνεται. Τα ήπια σενάρια μιλάνε για ακύρωση της αύξησης 1,7% του Ιουλίου του 2011 και για μερική κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, ενώ τα σκληρά μιλάνε για ονομαστικές μειώσεις της τάξης του 20%, πλήρη κατάργηση των δώρων και άλλα ωραία.

Το πράγμα φάνηκε λίγο ύποπτο. Η βασική αγωνία στην τρόικα αυτή την εποχή είναι αν θα ολοκληρωθεί το PSI και αν θα προλάβει η Ελλάδα να πληρώσει τις δόσεις του Μαρτίου. Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησε το Spiegel την απαισιόδοξη εκτίμηση του ΔΝΤ που λέει πως πάμε κατά διαόλου και χρειάζεται κούρεμα 90% (!) μπας και τη γλυτώσουμε. Εν ολίγοις, οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα ελάχιστα απασχολούν τους δανειστές μας και μικρή σημασία έχουν στο καυτό βραχυπρόθεσμο ερώτημα του τι θα γίνει με το ελληνικό χρέος.

Έκανα μια μικρή δικτυακή έρευνα να δω αν αυτές οι απαιτήσεις της τρόικας αναφέρονται κάπου εκτός συνόρων. Δεν κατάφερα να βρω πουθενά κάποια σχετική δήλωση, ούτε καν ρεπορτάζ. Κλειστό σύστημα. Προφανώς τα εγχώρια παπαγαλάκια της εθνικής μας επιχειρηματικής μαφίας μυρίστηκαν αίμα. Αν θυμάστε το έριχναν το παραμύθι για μείωση μισθών (ειδικά την κατάργηση των δώρων την είχαν καραμέλα) συχνά πυκνά από την έναρξη του εθνοσωτήριου μνημόνιου. Κι όλο στην τρόικα τα φόρτωναν κι όλο ο ανεπάγγελτος το έπαιζε φιλεύσπλαχνος βιομήχανος.

Ποια τρόικα λοιπόν. Η εγχώρια επιχειρηματική τάξη, λειτουργώντας με τον πατροπαράδοτο μαυραγορίτικο τρόπο, προσπαθεί εδώ και καιρό να βγάλει από τη μύγα ξύγκι κόβοντας τους μισθούς. Και φυσικά, όποιες μισθολογικές μειώσεις γίνουν πάνε κατευθείαν στις τσέπες τους. Οι μισθοί έχουν πέσει σημαντικά ούτως ή άλλως την τελευταία διετία (6,3% σωρευτικά σε πραγματικούς όρους στο σύνολο της οικονομίας για το πρώτο τρίμηνο του 2011 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009). Όμως αυτό καθόλου δεν έχει μεταφραστεί σε ανάλογη μείωση των εγχώριων τιμών. Αυτό που έχει ρίξει τον πληθωρισμό είναι η κατάρρευση της ζήτησης και όχι προφανώς η μείωση του κόστους.

Θεωρητικά, το επιχείρημα της μισθολογικής μείωσης στοχεύει σε μακροχρόνια αποτελέσματα μέσω της μείωσης των τιμών στα διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα (ανταγωνιστικότητα), την επέκταση της εξαγωγικής ζήτησης και των αντίστοιχων κλάδων με θετικές επιπτώσεις στη συνολική μεγέθυνση, τη διεθνή πιστωτική θέση της χώρας και εν τέλει στο βάρος του χρέους. Όμως αυτά είναι θεωρία. Και μάλιστα αμφίβολης φερεγγυότητας. Αν διακτινιστούμε στο long run θα λυθούνε όλα τα προβλήματα.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως ακόμα και η Τράπεζα της Ελλάδος εκφράζει επιφυλάξεις για επιπλέον μειώσεις των μισθών στην ενδιάμεση έκθεση (σελ. 25)

"Επισημαίνεται όμως ότι η εκτιμώμενη και προβλεπόμενη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας βάσει του σχετικού κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος την τριετία 2010-2012 αντανακλά τη μείωση των μέσων ονομαστικών αποδοχών με ταυτόχρονη μικρή μείωση (το 2010) ή στασιμότητα (το 2011-2012) της παραγωγικότητας. Είναι φανερό ότι ―μετά από μια αρχική περίοδο “διόρθωσης”― η διατηρήσιμη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν μπορεί να στηρίζεται σ’ αυτό το μείγμα παραγόντων, καθώς οι αρνητικές επιδράσεις μιας διαρκούς μείωσης μισθών στην εγχώρια ζήτηση θα υπεραντιστάθμιζαν τις θετικές επιδράσεις στην εξωτερική ζήτηση".

Φυσικά οι μεγαλομέτοχοι της παράγκας δε σκαμπάζουν από τέτοια. Από τη μύγα ξύγκι λέμε….

Αϊ σιχτίρ 2011

2011-12-31T17:26:00.000+02:00

Μια χρονιά που θα θυμόμαστε, ή καλύτερα θα προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε: το μεσοπρόθεσμο, το χαράτσι της ΔΕΗ, τη μείωση του αφορολόγητου, τις έκτακτες φορολογίες, την ανεργία, τις μειώσεις των μισθών. Μια χρονιά που όλοι νιώσαμε στο πετσί μας τη φτώχεια, μια χρονιά που, όπως θύμισε ένας φίλος τα λόγια του Ρίτσου, «Ποιος ο πλούτος των άστρων όταν λείπει το ψωμί απ' το τραπέζι».

Κι όλα αυτά γιατί; Για να κλείσουμε το 2011 με ένα έλλειμμα ίδιο με του 2010, γύρω στο 10% του ΑΕΠ. Μια τρύπα στο νερό. Αλήθεια, τι άλλο περιμένουν για να καταλάβουν την αποτυχία της πολιτικής τους;

Όμως δεν τους νοιάζει. Το ζήτημα είναι πάντα η εξουσία, όχι η αποτελεσματικότητα. Κάνουν αυτό που τους λένε. Στην πραγματικότητα έχουν χάσει τη μπάλα. Όλα τα πολιτικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, αντιλαμβάνονται πως τέλειωσαν αυτά που ξέρανε. Το πολιτικό σύστημα έχει κάνει άλματα: Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον κόμμα εξουσίας, η ΝΔ έχει ζαλιστεί από τις κωλοτούμπες, κι η Αριστερά έχει αποκτήσει δυνατότητες που δυστυχώς αντιλαμβάνεται μόνο ο Καρατζαφέρης (θυμάστε την Κούβα της Μεσογείου;). Κι από την άλλη, ο Βορίδης πλασάρεται σαν ο νέος ηγέτης της λαϊκής δεξιάς, ο Κουβέλης λανσάρεται σαν ο νέος πόλος της κεντροαριστεράς ενώ η Ντορούλα δεν ξεκολλάει από το 2.5%.

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, τη διακυβέρνηση της χώρας δεν έχει αναλάβει απλά η τρόικα αλλά η μία από τις συνιστώσες της και μάλιστα η πιο σκληρή: Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του πρώην αντιπροέδρου της και νυν πρωθυπουργού μας. Με άλλα λόγια, εκείνοι που ήταν εξαρχής οι πλέον κάθετοι ενάντια στο κούρεμα του Ελληνικού χρέους ανέλαβαν να διαπραγματευτούν τη συμφωνία για το κούρεμα.

Λένε πως η κυβέρνηση θα παραμείνει μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις. Κι αν δεν ολοκληρωθούν ποτέ τι θα γίνει; Θα κυβερνάει ο Παπαδήμος για πάντα; Μη γελάτε, δεν είναι αστείο…

Καλή χρονιά, και μη χειρότερα!

Ήρθαν κάτι αμερικάνοι

2011-12-04T22:04:00.008+02:00

Ριζοσπαστικό σενάριο δημοσιοποίησε το περιοδικό Επίκαιρα που αποδίδεται σε ομάδα εργασίας της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED) για μετατροπή του ελληνικού νομίσματος από ευρώ σε δολάριο. Με λίγα λόγια προτείνουν την υιοθέτηση του δολαρίου και την παρακίνηση μετατροπής των ελληνικών ευρώ σε δολάρια. Το αποτέλεσμα θα είναι η μεγάλη υποτίμηση του ευρώ και κατά συνέπεια η μείωση της αξίας του ελληνικού χρέους (σε δολάρια). Αυτό λύνει το πρόβλημα της ομαλής μετάβασης σε άλλο νόμισμα αφού η μεγάλη ανησυχία σε περίπτωση εγκατάλειψης του ευρώ θα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη νέα δραχμή και η πιθανή κατάρρευση του συστήματος πληρωμών. Το σενάριο προβλέπει τη δημιουργία μιας νέας δραχμής η οποία θα είναι αρχικά μόνο λογιστική μονάδα χωρίς να υπάρχει στην κυκλοφορία (κάτι σαν το ECU που προηγήθηκε του ευρώ). Το FED θα δανείζει την Ελλάδα σε δολάρια ώστε να πληρώσει το σημερινό χρέος της (σε ευρώ) και θα υπάρξει συμφωνία αποπληρωμής του νέου χρέους (σε δολάρια) με συγκεκριμένη ισοτιμία (swap) της νέας δραχμής.

Η πρόθεση των αμερικάνων να προχωρήσουν σε τέτοια κίνηση είναι προφανώς αμφισβητούμενη, πάντως πρόκειται για απόλυτα εφικτό θεωρητικά σχέδιο. Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι πως αν διατηρήσει ένα σκληρό νόμισμα την ώρα που οι άλλες χώρες υποτιμούν θα πάει το εξωτερικό της έλλειμμα (και κατεπέκταση χρέος) στα ύψη οπότε δε σώνεται ακριβώς. Σε κάθε περίπτωση το όλο σενάριο θυμίζει επιθετική εξαγορά χωρών της ευρωζώνης από τους Αμερικάνους.

Εμένα μου θύμισε κι ένα παλιό τραγουδάκι

Σε αυτό το πλαίσιο έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα προκύψει από την κυριακάτικη επίσκεψη του Αμερικάνου αντιπροέδρου στη χώρα μας, στο καπάκι μετά την Τουρκία όπου συνάντησε και τον Βαρθολομαίο (!)

Πληθώρισέ το, το γ@μημένο!

2011-11-27T12:47:00.002+02:00

Μήπως το τέλος του ευρώ είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε; Μήπως δε βγάλουμε το 2011? Πλέον δε συζητάνε την πιθανότητα αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ (που πλέον υποστηρίζει και ο Αζαριάδης) αλλά τον κίνδυνο κατάρρευσης ολόκληρης της ευρωζώνης. Την εβδομάδα που μας πέρασε ο Economist έριξε το σύνθημα. Αν δε γίνει κάτι άμεσα, η διάλυση της ευρωζώνης είναι θέμα εβδομάδων.

Το ευρώ στραγγαλίζει τη μισή τουλάχιστον Ευρώπη κι οι Γερμανοί το χαβά τους. Η πραγματική οικονομία καταρρέει από την ύφεση (που προβλέπεται να βαθύνει το 2012) και τα "γεράκια" της ΕΚΤ εξακολουθούν να ανησυχούν για τον πληθωρισμό. Όμως ακριβώς εκεί βρίσκεται η λύση που προτείνεται πλέον ανοιχτά: Τύπωμα χρήματος για μαζικές αγορών κρατικών ομολόγων και παροχή ρευστότητας στο σύστημα. Φυσικά η άμεση συνέπεια μιας τέτοιας κίνησης θα είναι η αύξηση του πληθωρισμού.

Η πεισματική άρνηση των Γερμανών (και εν γένει του σκληρού πυρήνα των πλεονασματικών χωρών της ευρωζώνης) σε αυτή τη λύση συνήθως αποδίδεται στις ιστορικές τους μανίες με τον υπερπληθωρισμό του μεσοπολέμου και το ναζισμό. Βάλε και λίγο προτεσταντοκαλβινισμό για την παραδειγματική τιμωρία των τεμπέληδων κι ανεύθυνων και έχεις μια ωραία ιδεολογική βάση που μπορεί εύκολα να χωνέψει η λαϊκή κουλτούρα. Όμως δεν αρκούν οι ιδεολογικές εμμονές για να ερμηνεύσουν την καταστροφική πολιτική που ακολουθεί εδώ και καιρό η ευρωζώνη. Η αλήθεια είναι πως η λύση του πληθωρισμού είναι αντίθετη προς τα συμφέροντα τόσο των Γερμανών όσο και των τραπεζών.

Ο πληθωρισμός είναι ο ρυθμός αύξησης των τιμών ή, αν το διατυπώσουμε ανάποδα, ο ρυθμός μείωσης της αξίας του χρήματος. Μια αύξηση του πληθωρισμού θα προκαλέσει αναδιανομή εισοδήματος μεταξύ δανειστών και οφειλετών καθώς οδηγεί σε μείωση της πραγματικής αξίας του χρέους. Δηλαδή, μια δεδομένη ονομαστική αξία χρέους αντιστοιχεί σε λιγότερο πραγματικό προϊόν. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται κόστος για αυτούς που έχουν χρήμα ή τους οφείλονται χρήματα (πλεονασματικές χώρες-δανειστές και τράπεζες) αλλά όφελος για εκείνους που χρωστάνε (ελλειμματικές-χρεωμένες χώρες και ιδιώτες).

Η δεύτερη επίπτωση θα είναι η υποτίμηση του ευρώ στη διεθνή αγορά συναλλάγματος, καθώς θα υπάρξει μαζική εγκατάλειψη ενός νομίσματος που χάνει την αξία του. Μια τέτοια εξέλιξη θα βελτιώσει τα εμπορικά ισοζύγια των ελλειμματικών ευρωπαϊκών χωρών με τον υπόλοιπο κόσμο αλλά ελάχιστη επίπτωση θα έχει στις εξωτερικές ανισορροπίες εντός ευρωζώνης. Από την άλλη, χώρες που είναι ήδη πλεονασματικές, όπως η Γερμανία, δεν έχουν και πολλά να κερδίσουν από μια υποτίμηση καθώς δεν αντιμετωπίζουν ανταγωνισμό κόστους: Με απλά λόγια αν μπορείς να εξάγεις ακριβά δε σε συμφέρει να ρίξεις τις τιμές.

Με λίγα λόγια, η διάκριση μεταξύ κερδισμένων και χαμένων λόγω πληθωρισμού είναι προφανής στην Ευρωζώνη: θα χάσουν οι τράπεζες και οι Γερμανοί, θα κερδίσουν οι υπόλοιποι. Δυστυχώς, η μοναδική «ευρωπαϊκή λύση» στο πρόβλημα είναι αντίθετη στα συμφέροντα των δύο ισχυρότερων παραγόντων στην ευρωπαϊκή πολιτική. Συνεπώς μόνο αν αντιληφθούν ότι απειλούνται με συνολική κατάρρευση μπορεί να προχωρήσουν σε αυτή την «ευρωπαϊκή λύση απελπισίας»

ΥΓ: Φυσικά όλα τα παραπάνω ελάχιστα αγγίζουν τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο στην όμορφη κωλοχώρα μας, όπου το ουράνιο τόξο των ευρωλιγούρηδων από τον Καρατζαφέρη και τη Ντόρα μέχρι τον Ψαρριανό, συνεχίζει να κλαψουρίζει και να κινδυνολογεί για την έκτη δόση… Ο Βαλντέν χρησιμοποιεί τον εύστοχο όρο «φιλοευρωπαϊκός επαρχιωτισμός» για να περιγράψει την κατάντια τους.

ΠΑΠΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

2011-11-10T17:21:00.001+02:00

Μετά από μια κωμικοτραγική εβδομάδα ζυμώσεων συμφωνήθηκε η κυβέρνηση συνεργασίας με επικεφαλής το Λουκά Παπαδήμο. Μια κυβέρνηση που αφενός πρέπει να διαχειριστεί οικονομικά την χρεοκοπία και αφετέρου να εξασφαλίσει πολιτικά την ομαλή μετάβαση στο νέο καθεστώς.

Όσον αφορά το πρώτο, θα συνεχίσει με μεγαλύτερη ένταση την υλοποίηση του μνημονίου, χωρίς τα βαρίδια και τη γενικευμένη απαξίωση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ο Παπαδήμος είναι σίγουρα ο καταλληλότερος για να κάνει τη δουλειά: από τους καλύτερους έλληνες οικονομολόγους και ακόμα καλύτερος policy maker. Μοιάζει λιγότερο με πρωθυπουργό χώρας και περισσότερο με σύνδικο πτώχευσης ενός χρεοκοπημένου ιδιώτη με βασικό καθήκον τη μερική ρύθμιση των χρεών και την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων.

Όσον αφορά το δεύτερο, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Όσο κι αν λύσσαξαν τα γνωστά μνημονιακά παπαγαλάκια να μας πείσουν ότι ο λαός ζητάει κυβέρνηση συνεργασίας (!), η αλήθεια είναι πως είχαμε ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Η νέα κυβέρνηση προέκυψε χωρίς εκλογές και χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση πέρα από την ανοιχτή τρομοκρατία και το φόβο της χρεοκοπίας, τα ίδια δηλαδή που επικαλούνταν και το ΠΑΣΟΚ εδώ κι ενάμιση χρόνο. Όταν όμως η εξουσία φτάνει να μη διαθέτει κανένα άλλο μέσο για να αποσπάσει τη λαϊκή συναίνεση παρά μόνο τον εκβιασμό, τότε υπάρχει εγγενής πολιτική αστάθεια.

Ίσως το μνημονιακό μπλοκ να κέρδισε τη μάχη, ίσως να εξασφάλισε και μια περίοδο πολιτικής ανοχής. Ας σκεφτούν όμως όλοι αυτοί οι καλοθελητές που ποζάρουν στην πασαρέλα της τρόικας, όλοι εκείνοι που τρέχουν να καταθέσουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης στους δανειστές μας και πλασάρονται ως «μνημονιακότεροι» του μνημονίου, ας σκεφτούν όσοι ελπίζουν να κληρονομήσουν τα συντρίμμια του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης ότι σε τελική ανάλυση θα πρέπει να τους ψηφίσει και κάποιος για να μείνουν στις καρέκλες τους. Δυστυχώς γι’ αυτούς, υπάρχουν ακόμα εκλογές. Όπως υπάρχουν γιαούρτια. Κι ελικόπτερα…

Εμπιστευτική Έκθεση Τρόικας για το Ελληνικό Χρέος

2011-11-06T13:22:00.002+02:00

Διαβάστε εδώ την εμπιστευτική έκθεση της τρόικα για το Ελληνικό χρέος με ημερομηνία 21-10-2011

Με λίγα λόγια συμπεραίνουν ότι η Ελλάδα δεν τη παλεύει με τίποτα:

οι διαρθρωτικές αλλαγές είτε δε γίνονται είτε θα αποδώσουν πολύ μακροπρόθεσμα,
η ύφεση εξελίσσεται πολύ χειρότερα από ότι υπολόγιζαν (5.5% το 2011 και 3% το 2012)
και αυτό χειροτερεύει ακόμα περισσότερο τη δημοσιονομική προσαρμογή (το έλλειμμα 3% πάει για το 2020),
τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα είναι πολύ χαμηλότερα (46 δις αντί για 66)

μ' αυτά και με τ'άλλα η έξοδος στις αγορές αναβάλλεται για το 2021!

στο τέλος παρουσιάζουν ένα "ενδεικτικό σενάριο" (sic) με κούρεμα 50% (σε υποσημείωση η διαφωνία της ΕΚΤ) που φέρνει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Αυτό ακριβώς συμφώνησαν στη σύνοδο λίγες μέρες μετά...Τυχαίο; Δε νομίζω!

Όλο το φοβερό και τρομερό σχέδιο "διάσωσης" δεν είναι παρά μια λύση απελπισίας που ανάθεμα αν τηρηθεί...

Fuck you Papandreou

2011-11-05T13:56:00.000+02:00

Τη Δευτέρα αναγγέλλει το δημοψήφισμα, την Τρίτη γίνεται χαμός στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, την Τετάρτη του τραβάνε το αυτί στις Κάννες, την Πέμπτη το παίρνει πίσω και μιλάει για κυβέρνηση συνεργασίας και την Παρασκευή παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης…για να παραιτηθεί. Μόνο ο ΓΑΠ θα μπορούσε να τα κάνει τόσο σκατά...

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

2011-11-01T18:52:00.000+02:00

Μάλλον είμαι από τους ελάχιστους που το βρίσκουν καλή ιδέα. Δεν καταλαβαίνω την αρνητική αντίδραση, ειδικά από την αριστερά. Δε γίνεται να κάνουμε κριτική στην κυβέρνηση, στην ευρωζώνη, στις τράπεζες και όταν μπαίνει το ερώτημα επί τάπητος να λέμε ότι είναι εκβιασμός! Εδώ και δυο χρόνια η κυβέρνηση εκβιάζει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, καιρός να εκβιάσει και τον λαό. Σε μια τελική ο εκβιασμός είναι πραγματικός και δεν τον επινόησε η κυβέρνηση (παρότι έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κάνει χειρότερο).

Και οι όροι της δανειακής σύμβασης έχουν υπαγορευτεί από τους Ευρωπαίους, σιγά μην έχουν ρωτήσει τους δικούς μας. Η Ευρώπη, καλώς ή κακώς αυτό προσφέρει Αυτή είναι η μία επιλογή. Take it or leave it. Αν δε μας αρέσει κι αν έχουμε τα άντερα ας ψηφίσουμε οχι κι ας αναλάβουμε τις συνέπειες. Είμαστε ή δεν είμαστε κυρίαρχος λαός;

Φοβάμαι βέβαια πως το δημοψήφισμα δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Παραείναι επικίνδυνο. Το πιθανότερο είναι να πέσει η κυβέρνηση και μάλιστα σύντομα. Πάντως δεν του το’χα του ΓΑΠ! Ο τύπος κατάφερε να ανακατέψει όλη την Ευρωζώνη με την ιδέα του!

Les Grecs

2011-10-17T15:12:00.003+03:00

Από τη γαλλική σατιρική εκπομπή Guignols

Αντε και στα δικά μας!

2011-09-26T01:37:00.000+03:00

Κωλοτούμπα ο χοντρός!

2011-09-13T00:58:00.000+03:00

Ο άνθρωπος είναι απίθανος. Μόλις δέκα μέρες μετά την αποχώρηση της τρόικας και αφού έφαγε κράξιμο κι από τον τελευταίο ευρωπαίο κλητήρα, ο Βενιζέλος αποφάσισε να πάρει τα νέα μέτρα που λέγαμε…

Οι δηλώσεις του στη Θεσσαλονίκη ήταν πραγματική απόλαυση! Αφού κατηγόρησε «επιμέρους ευρωπαϊκές χώρες» ως υπαίτιους της επιδείνωσης του κλίματος, χαρακτήρισε το πρόβλημα ευρωπαϊκό και όχι ελληνικό, υπολόγισε τους στόχους του μεσοπρόθεσμου σε ευρώ και όχι σαν ποσοστό του ΑΕΠ (!) και εκτίμησε ότι μέχρι τα μέσα του 2012 θα έχουμε μηδενίσει το πρωτογενές έλλειμμα, άρα δε θα χρειαζόμαστε δανεικά, προχώρησε στο διαταύτα:

Έκτακτος φόρος ανά τετραγωνικό ακίνητης περιουσίας. Αυτό κι αν είναι στροφή! Πρόκειται για ένα φόρο που είναι αφενός προοδευτικός, εφόσον αυξάνεται ανάλογα με το ύψος της περιουσίας, αλλά το κυριότερο, ιδιαίτερα αποτελεσματικός, εφόσον ελαχιστοποιεί τις στρεβλώσεις. Για να εξηγήσουμε το τελευταίο, όταν αυξάνεται ένας φόρος, ας πούμε στην κατανάλωση ενός αγαθού, υπάρχει ο κίνδυνος να μειωθούν τα τελικά φορολογικά έσοδα αφού, λόγω της αύξησης της τιμής, οι καταναλωτές θα ξοδεύουν λιγότερα και συνεπώς θα πληρώνουν λιγότερους φόρους. Αυτό το αποτέλεσμα εξαρτάται από το βαθμό που μπορεί να μεταβάλει κάποιος την οικονομική του συμπεριφορά ανάλογα με τη φορολογία, δηλαδή την ελαστικότητα. Στην περίπτωση λ.χ. του ΦΠΑ στα εστιατόρια αυτό είναι εύκολο, αρκεί να περιορίσει κανείς τις εξόδους για φαγητό. Στην περίπτωση όμως της ιδιοκτησίας ακινήτων αυτό είναι αρκετά δύσκολο. Δεν μπορεί κανείς να μεταβάλλει από τη μια στιγμή στην άλλη τα τετραγωνικά ιδιοκτησίας του, συνεπώς θα αναγκαστεί να πληρώσει τον αυξημένο φόρο με ελάχιστες δυνατότητες αντίδρασης. Με άλλα λόγια, η φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας έχει εγγυημένα δημοσιονομικά αποτελέσματα. Ακόμα περισσότερο αφού η είσπραξη θα γίνεται μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, χωρίς τη μεσολάβηση της εφορίας.

Για να βάλει το κερασάκι στην τούρτα, ανακοίνωσε επίσης ότι θα περικοπεί ένας μηνιαίος μισθός από όλους τους αιρετούς και διορισμένους κρατικούς παράγοντες, υπουργούς, βουλευτές, περιφερειάρχες, κλπ. Ένα εξόχως λαϊκίστικο μέτρο που σίγουρα θα χαϊδέψει τα αυτιά του απελπισμένου κοσμάκη. Και φυσικά οι εφοπλιστές που θα κληθούν να συζητήσουν πως θα συνεισφέρουν (sic).

Πραγματικά ο χοντρός συνεχίζει απτόητος το δούλεμα. Μπορεί επί της ουσίας να μην έχει αλλάξει τίποτα στην οικονομική πολιτική, αλλά σίγουρα είναι αισθητή η διαφοροποίηση στην πολιτική διαχείριση του πράγματος. Να δούμε μέχρι πότε…

Το Φθινόπωρο μπήκε απότομα

2011-09-02T21:17:00.001+03:00

Ο ΦΠΑ στο 23%, τα σχολεία χωρίς βιβλία, τα πανεπιστήμια κλειστά, οι φοιτητές στους δρόμους κι οι αγανακτισμένοι με το όπλο παρά πόδα. Εν τω μεταξύ, το χρηματιστήριο βρίσκεται σε κατάσταση κραχ και δυο προβληματικές τράπεζες συγχωνεύτηκαν με έναν εμίρη που δεν έχει βάλει φράγκο. Μέσα σε όλα αυτά, το γραφείο προϋπολογισμού της βουλής βγάζει έκθεση που χαρακτηρίζει το χρέος ανεξέλεγκτο ενώ η τρόικα φεύγει νυχτιάτικα από το γραφείο του Βενιζέλου μετά την άρνησή του να πάρει νέα μέτρα 2,5 δις όπως του ζήτησαν. Φυσικά ο Βενιζέλος κάνει το παιχνίδι του.

Μήπως όμως και οι τροϊκανοί έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι ανεξάρτητα από την ανικανότητα της κυβέρνησης, το σχέδιο της σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής δε βγαίνει με τίποτα; Έχω την (αισιόδοξη) αίσθηση ότι η σοβαρή καλοκαιρινή κλιμάκωση της κρίσης με τις πιέσεις σε Ισπανία-Ιταλία, την απαξίωση των κρατικών χρεών παγκοσμίως και κατά συνέπεια το στρίμωγμα των τραπεζών και πάνω απ’ όλα η συνέχιση της ύφεσης, έχουν κάνει τους ευρωπαίους να αντιληφθούν λίγο καλύτερα την κρισιμότητα της κατάστασης.

Μέσα σε αυτό το χάλι υπάρχει ένα θετικό. Όσο βαθαίνει η κρίση αυξάνεται και η πιθανότητα να αντιληφθούν τη σοβαρότητά της. Όσο οι παραδοσιακές συνταγές δε λύνουν το πρόβλημα κάποια στιγμή θα πρέπει να κινηθούν προς μια «συνολική ευρωπαϊκή λύση». Πλέον η κριτική απέναντι στην Ευρωπαϊκή διαχείριση είναι καταπέλτης. Μια στροφή πολιτικής είναι απόλυτα εφικτή θεωρητικά και λέγεται πληθωρισμός δηλαδή μια τεχνητή μείωση της πραγματικής αξίας του χρέους. Βέβαια αυτό έχει κόστος, κυρίως για όσους έχουν χρήμα στα χέρια τους και δυστυχώς, αυτοί κυβερνάνε…

Τελικά σωθήκαμε, χρεοκοπήσαμε ή απλά κοροϊδευόμαστε;

2011-07-27T17:32:00.003+03:00

Σχεδόν μια εβδομάδα πέρασε από την «ιστορική» σύνοδο της ΕΕ για το Ελληνικό χρέος κι ακόμα όλος ο κόσμος προσπαθεί να καταλάβει ποια είναι η λύση που δόθηκε τελικά…

Μετά την αρχική ένεση αισιοδοξίας που προκάλεσε η ανακοίνωση της απόφασης, άρχισαν να δημιουργούνται οι εύλογες απορίες σχετικά με την υλοποίηση του σχεδίου.

Συμφώνησαν λοιπόν ότι θα πέσει κούρεμα 20% στα ελληνικά ομόλογα και ακόμα κι αν θεωρηθεί «επιλεκτική χρεοκοπία» από τους οίκους αξιολόγησης η ΕΚΤ θα συνεχίζει να τα δέχεται σαν εγγυήσεις για να χρηματοδοτεί τις Ελληνικές τράπεζες.

Ωραία όλα αυτά, μόνο που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει τις λεπτομέρειες του κουρέματος. Και τώρα έχει ανοίξει μια συζήτηση μεταξύ των εκπροσώπων των τραπεζών (μάθαμε και τον Τσαρλς Νταλάρα), της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και του Βενιζέλου! Όπως λέει μια παροιμία, ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Εκεί λοιπόν αρχίζει το παζάρι που δε φαίνεται να κλείνει εύκολα και σίγουρα όχι ευνοϊκά για το ταλαίπωρο Ελληνικό χρέος. Ήδη λέγεται ότι το βάρος του χρέους θα αυξηθεί αντί να μειωθεί!

Ακόμα χειρότερα, εφόσον αποφασίστηκε το πρώτο κούρεμα για το Ελληνικό χρέος, κανείς δεν εγγυάται πως δε θα ακολουθήσει παρόμοιο κούρεμα και στο χρέος των άλλων προβληματικών χωρών της ευρωζώνης με λογική συνέπεια να μεταδοθεί η κρίση μια ώρα αρχύτερα.

Φαίνεται πως μοναδικός σκοπός της συνόδου ήταν να ανακοινώσει ότι υπάρχει σχέδιο, ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο. Ένα παλιό ρητό λέει πως μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς ανθρώπους για λίγο καιρό, ή λίγους ανθρώπους για πολύ καιρό, πάντως δε γίνεται να κοροϊδεύεις πολλούς ανθρώπους για πολύ καιρό.

Εδώ μια από τις καλύτερες αναλύσεις για τη "συμφωνία διάσωσης" κι εδώ ένας υπολογισμός που περιορίζει το κούρεμα στο 7%

Big Bubble

2011-07-19T18:26:00.000+03:00

Μην ξεχνάμε τους γείτονες Ιταλούς. Ένα ωραίο άρθρο του Spiegel

2011-07-17T14:17:00.001+03:00

Τύφλα να 'χει η παράγκα!

2011-07-11T19:18:00.000+03:00

Το Spiegel σε μια περιγραφή της πολιτικής καταλήστευσης της Ελληνικής Οικονομίας.
Αντιγράφω:

Meanwhile, the parties' feudal princes accustomed their people to living beyond their own means. Greece, with its 11 million inhabitants, is a poor country at the far edge of the EU that has olive trees, blue skies, beaches and not much else. One in four people who work, do so for the government. It's the source everyone wants to tap.
With political parties fleecing the nation wholesale, the people also grabbed whatever they could. The rich evaded taxes to the tune of billions, the poor scraped by with under-the-counter work and public officials opened their doors to bribery.

και για να μην ξεχνιόμαστε, εδώ το μνημόνιο 2 σε ανεπίσημη μετάφραση

Δημοκρατία και πείνα

2011-07-06T21:20:00.002+03:00

Στις δυτικές δημοκρατίες υπάρχει ένα «κοινωνικό συμβόλαιο» που λέει πως η πολιτική εξουσία πηγάζει από τους πολίτες και ασκείται από τους εκλεγμένους πολιτικούς. Δυστυχώς, την εποχή του Ευρωπαϊκού διαφωτισμού που αναπτύχθηκαν αυτές οι έννοιες δεν υπήρχαν τράπεζες και Οίκοι Αξιολόγησης ώστε να προβλεφθεί και η δική τους συμμετοχή στο παιχνίδι της πολιτικής εξουσίας. Σήμερα έχουμε βρεθεί σε μια κατάσταση που οι πολιτικές αποφάσεις σχετικά με τη σοβαρότερη οικονομική κρίση στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό δεν περνάνε από καμιά διαδικασία λαϊκής έγκρισης. Ακόμα και η βούληση των πολιτικών θα πρέπει να εγκριθεί πρώτα από τις τράπεζες και τους οίκους αξιολόγησης. Ούτε λόγος βέβαια για οποιαδήποτε έκφραση της λαϊκής βούλησης. Σιγά μη ρωτήσει κανείς το λαό τι θα γίνει με τα λεφτά του. Αυτό είναι το πρόβλημα της δημοκρατίας. Κυβερνάνε οι τράπεζες, όχι οι πολίτες, ούτε καν οι εκλεγμένοι πολιτικοί.

Το χειρότερο είναι πως δεν είναι μόνο οι πολιτικοί εξαρτημένοι από τις τράπεζες αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες. Όση περιουσία έχει κανείς, όσες οικονομίες έχει μαζέψει με τη δουλειά χρόνων, τα έχει αποταμιεύσει σε κάποια τράπεζα. Αν οι τράπεζες καταρρεύσουν τότε θα υποστούν σοβαρές απώλειες και τα λαϊκά εισοδήματα. Ακόμα χειρότερα, μια ενδεχόμενη κατάρρευση του πιστωτικού συστήματος θα μπορούσε να προκαλέσει διακοπή των συναλλαγών, δηλαδή αδυναμία εξεύρεσης βασικών αγαθών πρώτης ανάγκης. Αυτό είναι το πρόβλημα της πείνας. Αν οι λαοί θα πεινάσουν περισσότερο με μια κατάρρευση των τραπεζών από ότι θα πεινάσουν με τις προσπάθειες διάσωσής τους.

μη χάνουμε το χιούμορ μας

2011-07-03T14:29:00.000+03:00

Ο Κιμπι σε τρίαντα αφορισμούς για το μεσοπρόθεσμο. Απολαύστε τον

Ο λαός μίλησε

2011-07-01T00:15:00.000+03:00

Το κίνημα των αγανακτισμένων, με όλες τις αντιφάσεις και ανεπάρκειές του ανέδειξε με τον πιο ευθύ τρόπο το λαϊκό παράγοντα στο πολιτικό σκηνικό. Οι συγκεντρωμένοι του συντάγματος, με τους προσωπικούς του λόγους ο καθένας, δήλωσαν ξεκάθαρα πως δε συμφωνούν με την κεντρική επιλογή της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που είναι η συνετή αποπληρωμή του χρέους και η εκποίηση των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων.

Αυτό καθιστά τους φιλομνημονιακούς «εχθρούς του λαού» στερώντας τους κάθε ίχνος δημοκρατικής νομιμοποίησης. Δυστυχώς, βιώνουμε με τραγικό τρόπο τη δημοκρατική εκτροπή, τη «μνημονιακή δημοκρατία» όπως εύστοχα χαρακτήρισε ο Τσίπρας τα γεγονότα του Συντάγματος.

Ας συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση. Ποτέ τα προγράμματα σταθεροποίησης του ΔΝΤ δεν ανατρέπονταν από τη μια χρονιά στην άλλη. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια λιτότητας και σταδιακής κατάρρευσης του κοινωνικού ιστού μέχρι να φτάσουμε στην πολιτική διάλυση της ακολουθούμενης συνταγής και στη στροφή σε άλλες στρατηγικές, καλύτερες ή χειρότερες.

Ας έχουμε λοιπόν την ψυχραιμία να δούμε τι δυνάμεις θα γεννηθούν μέσα από την οδυνηρή και μακρόχρονη πορεία που θα ακολουθήσει το πρωτοφανές ιστορικά πείραμα που διεξάγεται στη χώρα μας. Έχουμε παρακαταθήκη τη λαϊκή αποδοκιμασία του μνημονίου και της ακολουθούμενης πολιτικής, αλλά το πράγμα έχει πολύ δρόμο ακόμα.

Πάντως το δίλημμα έχει τεθεί. Με την τρόικα και τις τράπεζες ή με το λαό. Και όταν ο λαός έρχεται σε σύγκρουση με την τάξη, δεν κάνει λάθος.

155 να ΄ναι οι ώρες τους!

2011-06-29T19:37:00.003+03:00

Με εκατοντάδες τραυματισμούς πολιτών και το κέντρο της Αθήνας πνιγμένο στα δακρυγόνα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πέρασε από τη βουλή το μεσοπρόθεσμο σχέδιο με 155 ψήφους υπέρ. Μοναδική αρνητική ψήφος για το κυβερνών κόμμα ο Παναγιώτης Κουρουμπλής. Οι υπόλοιποι «αντάρτες» έβαλαν την ουρά κάτω από τα σκέλια και έκαναν τις γνωστές κωλοτούμπες τους αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πόσο ξεφτιλισμένοι είναι.

Το μοναδικό καλό στο μεσοπρόθεσμο είναι πως δεν πρόκειται να εφαρμοστεί ούτε καν βραχυπρόθεσμα. Βέβαια μέχρι τότε θα υπάρχει άλλη κυβέρνηση που θα έχει προκύψει με τις εκλογές της φθινοπωρινής κατάθλιψης. Μια οικουμενική επιτέλους, όπως προσπαθούν εδώ κι ένα χρόνο, που θα μας σύρει στη συνέχεια του δράματος της χρεοκοπίας…ή τουλάχιστον έτσι λέει το σενάριο

Η «δημοκρατία» νίκησε!
...περαστικά μας

ΥΓ: και για να μη ξεχνιόμαστε, υπάρχει κι ο εφαρμοστικός νόμος (εδώ με σχόλια από τα Επίκαιρα)

ΥΓ2: Στη συγκέντρωση μου έκανε εντύπωση η συμπεριφορά των μπαχαλάκηδων που πρακτικά εμπόδισαν τον κόσμο να επιστρέψει στη πλατεία καθώς δε σταματούσαν στον πετροπόλεμο σε κάθε στενό που οδηγούσε προς το Σύνταγμα. Ύποπτο, δεν είναι;

ΥΓ3: Το King George εκκενώθηκε για πρώτη φορά μετά τα Δεκεμβριανά

Η Ευρωπαϊκή λύση...

2011-06-27T16:16:00.000+03:00

...του Economist

Κούρεμα 50% του δημόσιου χρέους και συνέχιση χρηματοδότησης με μελλοντική προοπτική τη δημοσιονομική ένωση

ένα εξαιρετικό βίντεο

2011-06-18T12:50:00.001+03:00

μπράβο στην ψυχραιμία εκείνου που το τράβηξε και στη μουσική επιλογή εκείνου που το έφτιαξε

κι εδώ μια ωραία φωτογραφική συλλογή από τον guardian

αρχή του τέλους

2011-06-16T19:45:00.000+03:00

Το να πέσει μια κυβέρνηση είναι ένα θέμα. Το να πέφτει με τον αλλοπρόσαλλο τρόπο που πέφτει το ΠΑΣΟΚ είναι κωμικοτραγικό. Ο ΓΑΠ είναι ξοφλημένος αλλά δε φαίνεται διατεθειμένος να φύγει εύκολα. Το ζήτημα είναι πως στη συγκεκριμένη στιγμή η πτώση της κυβέρνησης είναι πιθανό να οδηγήσει σε χρεοκοπία μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

Το βασικό σενάριο για τον επόμενο μήνα περιλαμβάνει την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου σχεδίου, την είσπραξη της δόσης από την τρόικα και την πληρωμή της δόσης στους πιστωτές. Για να φτάσουμε μέχρι εκεί απαιτείται η ύπαρξη κυβέρνησης. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που δεν έχουν γίνει ακόμα εκλογές, παρά την πλήρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης αλλά και ολόκληρου του πολιτικού προσωπικού.

Οι εκλογές θα χρειαστούν τουλάχιστον ένα μήνα και η διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης άλλο τόσο. Μέχρι τότε θα πρέπει να πληρωθούν δόσεις δανείων που δεν υπάρχουν. Εκτός και αν – σύμφωνα με το σενάριο ενός ψηλόλιγνου ΜΟΔίτη –η χρεοκοπία ξεκινήσει με παύση πληρωμής μισθών και συντάξεων οπότε θα τρομοκρατήσουν και τον κόσμο.

Πάντως αυτό που θα ήθελαν είναι να ψηφιστεί πρώτα το μεσοπρόθεσμο και να αποφύγουμε την άμεση χρεοκοπία και μετά να γίνουν εκλογές ώστε να εκτονωθεί η πολιτική κρίση. Αυτό φυσικά είναι σοβαρή δημοκρατική εκτροπή αφού όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει θα βρεθεί προ τετελεσμένων και δεσμευμένη σε συγκεκριμένο και αυστηρό πλαίσιο δημοσιονομικής πολιτικής.

Συνεπώς τα σοβαρά ερωτήματα είναι αν μπορεί να διατηρηθεί η κυβέρνηση στη θέση της και, ακόμα κι αν τα καταφέρει, αν θα ψηφιστεί εντέλει το μεσοπρόθεσμο. Το πρώτο θα εξαρτηθεί κυρίως από τους συσχετισμούς εντός του ΠΑΣΟΚ. Προς το παρόν ο ΓΑΠ έχει εισπράξει τη στήριξη από τους πρωτοκλασάτους υπουργούς, που προφανώς ανησυχούν για την καρέκλα τους. Το δεύτερο εξαρτάται από την ισχύ του μνημονιακού μπλοκ που διαπερνάει οριζόντια ολόκληρο το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό καθώς υπάρχουν αρκετοί πρόθυμοι για οικουμενική στα περισσότερα κόμματα. Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει αυτή τη στιγμή αν μπορούν κοινοβουλευτικά να περάσουν το (πιθανώς τροποποιημένο) μεσοπρόθεσμο ή και να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε κάποια οικουμενική κυβέρνηση.

Όμως ο κρισιμότερος παράγοντας είναι η λαϊκή κινητοποίηση που έχει φτάσει σε ιστορικά πρωτόγνωρες διαστάσεις στα μεταπολιτευτικά χρονικά.

Αν καταρρεύσει η κυβέρνηση ή καταψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, από κει και πέρα όλα εξαρτώνται από τους Ευρωπαίους. Σίγουρα έχουν τρομάξει. Πολιτική αστάθεια και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι σενάριο Αργεντινής με μεγάλες πιθανότητες μετάδοσης σε όλη την ευρωζώνη και κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Το χαλαρό σενάριο πάει για γρήγορη εκταμίευση μέχρι αρχές Ιουλίου, χωρίς προϋποθέσεις για μεσοπρόθεσμο, και μετά βλέπουμε την αναδιάρθρωση από Σεπτέμβρη. Το σκληρό σενάριο είναι η άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας κι ο θεός βοηθός. Αυτό ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου για κάθε ενδεχόμενο, που ανεξαρτήτως μακροχρόνιου αποτελέσματος δε θα είναι ευχάριστο βραχυπρόθεσμα. Αλλά μήπως αυτό που γίνεται τώρα είναι ευχάριστο;

Μεσοπρόθεσμα είμαστε χρεοκοπημένοι

2011-06-13T22:24:00.005+03:00

Η διακηρυγμένη πρόθεση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος που κατατέθηκε πρόσφατα στη βουλή είναι η γρήγορη μείωση του ελλείμματος αλλά και η ενίσχυση της αξιοπιστίας της δημοσιονομικής πολιτικής. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση, σκοπός ενός πενταετούς οικονομικού προγράμματος είναι να δεσμεύει τους προϋπολογισμούς κάθε έτους μη επιτρέποντας τις συγκυριακές αποκλίσεις από τους στόχους. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ευελπιστεί να δημιουργήσει θετικές προσδοκίες στις «αγορές» προβλέποντας μια εντυπωσιακή βελτίωση της δημοσιονομικής κατάστασης. Οι προβλέψεις, όπως εμφανίζονται στο σχέδιο νόμου, έχουν ως εξής:

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, %ΑΕΠ
	2011	2012	2013	2014	2015
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ	-10,4%	-12,0%	-13,1%	-13,8%	-14,4%
ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ	-7,4%	-5,9%	-4,4%	-2,5%	-1,1%

Η μείωση αυτή του ελλείμματος θα υλοποιηθεί μέσα από μια σειρά δημοσιονομικών παρεμβάσεων που ανέρχονται στην ονομαστική αξία των 28,3 δις ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 12% του ΑΕΠ (πίνακας 2). Αυτό όμως που δεν είναι εμφανές, είναι πως το συγκεκριμένο ποσό δεν ισοδυναμεί με το σωρευτικό δημοσιονομικό βάρος του μεσοπρόθεσμου σχεδίου, το εισόδημα δηλαδή που προτίθεται να αποσπάσει ο κρατικός προϋπολογισμός από την πραγματική οικονομία την επόμενη πενταετία. Το σχέδιο στηρίζεται στην άρρητη υπόθεση πως κάθε παρέμβαση θα έχει μόνιμο χαρακτήρα, δηλαδή το ποσό που εισπράχθηκε ή εξοικονομήθηκε σε κάποιο έτος θα συνεχίσει να κάνει το ίδιο και για όλα τα επόμενα. Για να υπολογίσουμε το σωρευτικό δημοσιονομικό βάρος πάνω στην πραγματική οικονομία πρέπει να αθροίσουμε την επίπτωση των παρεμβάσεων, δηλαδή σε κάθε έτος να συμπεριλάβουμε και τα ποσά που ξεκίνησαν να εισπράττονται ή να εξοικονομούνται κατά τα προηγούμενα έτη. Όπως μπορεί να δει κανείς στον πίνακα 2, για το σύνολο της πενταετίας 2011-2015 το ύψος της προσαρμογής φτάνει τα 90,7 δις ή 37,7% του ΑΕΠ.

Αυτό το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό ισοδυναμεί σχεδόν με τη πληρωμή τόκων δημοσίου χρέους για την επόμενη πενταετία που θα φτάσει τα 97,8 δις, ή το 41% του ΑΕΠ όπως φαίνεται στον πίνακα 2. Προφανώς δεν είναι τυχαία αυτή η ισοδυναμία. Σκοπός του μεσοπρόθεσμου είναι να παράσχει ένα σενάριο αποκατάστασης της δημοσιονομικής τάξης, κάτι που ισοδυναμεί με την παροχή εγγυήσεων προς τους πιστωτές ότι θα πάρουν τα χρήματα που έχουν δανείσει. Με απλά λόγια το μεσοπρόθεσμο σχέδιο σκοπεύει μέσα στην επόμενη πενταετία να μεταβιβάσει από την πραγματική οικονομία στους πιστωτές σχεδόν 40% του ετήσιου εθνικού εισοδήματος.

ΠΙΝΑΚΑΣ 2. ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΣΩΡΕΥΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΚΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ, ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΚΑΙ %ΑΕΠ
	2011	2012	2013	2014	2015	2011-15
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ	6,5	6,8	5,2	5,5	4,3	28,3
%ΑΕΠ	2,9%	3,0%	2,2%	2,2%	1,7%	12,0%
ΣΩΡΕΥΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ	6,5	13,3	18,5	24,0	28,3	90,7
%ΑΕΠ	2,9%	5,8%	7,9%	9,9%	11,2%	37,7%
ΤΟΚΟΙ (ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ)	16,0	16,9	19,5	22,0	23,4	97,8
%ΑΕΠ	7,1%	7,4%	8,3%	9,1%	9,3%	41,1%

Είναι εφικτό να πετύχει μια δημοσιονομική μεταβίβαση τέτοιας κλίμακας; Η μείζονα αβεβαιότητα είναι φυσικά πολιτική. Δύσκολα ένας σημερινός νόμος μπορεί να δεσμεύει τις μελλοντικές κυβερνήσεις στην άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής για την επόμενη πενταετία. Ειδικά στις συνθήκες της απόλυτης πολιτικής ρευστότητας που επικρατούν στο εσωτερικό είναι περισσότερο από προφανές πως καμιά εγγύηση δεν υπάρχει για την τήρηση του προγράμματος. Ο μοναδικός μηχανισμός πειθάρχησης προέρχεται από την τρόικα και την καταβολή των δόσεων του πακέτου διάσωσης. Όμως και σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν συνεχείς πολιτικές παλινωδίες, μεταβολές των σχεδιασμών και κυρίως αντικρουόμενα συμφέροντα αναφορικά με τη διαχείριση της κρίσης χρέους που αφήνουν ανοιχτά πολλά ενδεχόμενα.

Υπάρχουν όμως σοβαρές αβεβαιότητες και στις καθαρά μακροοικονομικές υποθέσεις. Μια οικονομία που έχει σχεδόν παραλύσει κάτω από το βάρος του δημοσίου χρέους καλείται να επωμιστεί ένα πρόσθετο κόστος περίπου ίσο με τους τόκους που πληρώνει. Ακόμα κι αν τα οικονομικά επιτελεία του μεσοπρόθεσμου μέλλοντος αποδειχθούν απροσδόκητα συνεπή στις προβλέψεις του σχεδίου, είναι παραπάνω από σίγουρο πως μια δημοσιονομική προσαρμογή τέτοιας κλίμακας δε θα αφήσει ανεπηρέαστη την πραγματική οικονομία. Δεν είναι λογικό να μειώνει κανείς την εγχώρια ζήτηση σε τέτοιο βαθμό και να περιμένει ότι η οικονομική δραστηριότητα θα συνεχίσει να εξελίσσεται σα να μη συνέβη τίποτα. Η υπόθεση της μοναδιαίας ελαστικότητας των φορολογικών εσόδων που περιγράφει η αιτιολογική έκθεση του σχεδίου, δείχνει να αγνοεί τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές και τις δευτερογενείς διαταραχές στην πραγματική οικονομία. Το σημαντικότερο ατόπημα του σχεδίου είναι η υπόθεση πως η εξέλιξη του ΑΕΠ θα παραμείνει ίδια είτε πραγματοποιηθούν οι παρεμβάσεις είτε όχι.

Η αίσθηση που αποπνέει το σχέδιο είναι πως η υλοποίησή του είναι εξαιρετικά αμφίβολη. Όμως, ο πραγματικός του στόχος δεν είναι τόσο να εφαρμοστεί μεσοπρόθεσμα όσο να ψηφιστεί βραχυπρόθεσμα. Εκεί θα εφαρμοστούν οι μισθολογικές περικοπές, η μείωση στις συντάξεις και τα εφάπαξ, η αναδρομική φορολόγηση, και άλλα «εύκολα» μέτρα ώστε να εισπράξουμε την επόμενη δόση για να πληρώσουμε την επόμενη δόση. Σε κάθε περίπτωση, το πιθανότερο είναι κάθε φορά που θα εκκρεμεί μία δόση να επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία και να έχουμε κι ένα νέο μεσοπρόθεσμο σχέδιο που θα εφαρμόζεται βραχυπρόθεσμα. Προφανώς, μια τέτοια διαδικασία είναι αδιέξοδη, ή, για να παραφράσουμε τον Κέινς, μεσοπρόθεσμα είμαστε χρεοκοπημένοι.

για το μεσοπροθεσμο

2011-06-11T20:16:00.004+03:00

Το ενδεχόμενο να έχει γίνει λάθος στις πράξεις δεν θα υπήρχε αν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα είχε συνταχθεί από κάποιο σοβαρό οικονομικό επιτελείο. Στην περίπτωσή μας όμως, κατατέθηκε στη βουλή ένα σχέδιο οικονομικής πολιτικής που θα κρίνει το μέλλον της χώρας και των πολιτών χωρίς οι συντάκτες του να μπουν στον κόπο να ελέγξουν την ορθότητα των υπολογισμών τους.

Συγκεκριμένα, οι βασικές παραδοχές σχετικά με την εξέλιξη του ΑΕΠ και των συστατικών στοιχείων του είναι εσφαλμένες. Αρκεί μια πρόσθεση για να διαπιστώσει κανείς ότι το ΑΕΠ δεν ισούται με το άθροισμα των συστατικών του!

Στην πρώτη σελίδα του νομοσχεδίου βλέπει κανείς τον εν λόγω πίνακα

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΕΠ ΣΕ ΔΙΣ ΕΥΡΩ, ΤΡΕΧΟΥΣΕΣ ΤΙΜΕΣ, ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ
	2009	2010	2011	2012	2013	2014	2015
C: Ιδιωτική κατανάλωση	172,6	172,7	169,1	168,8	172,5	176,3	180,2
I: Συνολικές επενδύσεις	32,2	33,9	31,5	31,3	32,1	34	36,3
G: Δημόσια κατανάλωση	49,7	41,9	37,7	36,5	36,5	36,8	37,3
X: Εξαγωγές	44,3	48,2	52,4	56,5	61,7	67,1	72,5
M: Εισαγωγές	69,5	67,7	67,1	66,5	69	73,1	76,6
ΑΕΠ (Μεσοπρόθεσμο)	235	230,2	225,4	228,4	235,5	242,9	251,9
ΑΕΠ (Αθροισμα C+I+G+X-M)	229,3	229,0	223,6	226,6	233,8	241,1	249,7

Στην τελευταία γραμμή φαίνεται το άθροισμα των συστατικών του ΑΕΠ, δηλαδή ιδιωτική συν δημόσια κατανάλωση συν συνολική επένδυση συν εξαγωγές μείον εισαγωγές. Πως προκύπτει το άθροισμα που εμφανίζει το μεσοπρόθεσμο; Η απάντηση για τα έτη 2009-10 είναι από τα στοιχεία της Eurostat, αλλά με διαφορετική σύνθεση, όπως φαίνεται στον πίνακα (με μπλε τα διαφορετικά μεγέθη).

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΕΠ ΣΕ ΔΙΣ ΕΥΡΩ, ΤΡΕΧΟΥΣΕΣ ΤΙΜΕΣ, EUROSTAT
	2009	2010	2011	2012
C: Ιδιωτική κατανάλωση	172,6	172,8	165,9	163,2
I: Συνολικές επενδύσεις	37,8	33,5	26,2	26,9
G: Δημόσια κατανάλωση	49,7	43,4	41,4	41,9
X: Εξαγωγές	44,3	48,2	53,5	57,8
M: Εισαγωγές	69,5	67,7	64,3	63,7
ΑΕΠ	235,0	230,2	222,8	226,2

Ωστόσο, για τα επόμενα έτη δεν υπάρχει απάντηση. Ενδεχομένως να συμβεί κάποιο θαύμα που θα αυξήσει το ονομαστικό ΑΕΠ κατά μισή έως μια περίπου ποσοστιαία μονάδα από το 2011 και μετά ή κάποιο στατιστικό σφάλμα που για κάποιον ανεξήγητο λόγο υποεκτιμά συστηματικά το ΑΕΠ. Ας είμαστε όμως επιεικείς κι ας υποθέσουμε πως απλά το οικονομικό επιτελείο διαφοροποιείται από τις εκτιμήσεις της Eurostat.

Σε κάθε περίπτωση οι εσφαλμένοι υπολογισμοί υπονομεύουν μόνο την αξιοπιστία των συντακτών του προγράμματος αλλά όχι τη σταθερότητα του προγράμματος καθαυτού. Διορθώνοντας το ΑΕΠ σύμφωνα με το σωστό άθροισμα των συστατικών του ο λόγος έλλειμμα/ΑΕΠ αυξάνεται ελάχιστα.

Ας δούμε όμως έναν ουσιαστικό κίνδυνο που με χαρακτηριστική αφέλεια ξεχνάει το σχέδιο να επισημάνει, την αναποτελεσματικότητα του εισπρακτικού μηχανισμού. Το 2010 τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού αντιστοιχούσαν στο 23,6% του ΑΕΠ από 21,5% το 2009 και σύμφωνα με το σχέδιο θα αυξηθούν στο 26% το 2011 και 2012. Ας υποθέσουμε ότι το σχεδόν 24% του 2010 είναι το μέγιστο ποσοστό του ΑΕΠ που μπορεί το κράτος να εισπράξει σαν έσοδα. Κατασκευάζουμε λοιπόν τη σειρά των εσόδων για τα έτη 2011-2015 πολλαπλασιάζοντας το 24% με το ΑΕΠ του αντίστοιχου έτους. Ταυτόχρονα υποθέτουμε ότι οι υπόλοιπες προβλέψεις σχετικά με τις δαπάνες αλλά και τις αναδιαρθρώσεις σε ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, ΟΚΑ, κλπ. πραγματοποιούνται στο ακέραιο (κάτι εξαιρετικά αμφίβολο). Σε μια τέτοια περίπτωση ο λόγος έλλειμμα/ΑΕΠ αυξάνεται σημαντικά κατά δύο ως τρεις ποσοστιαίες μονάδες.

ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΕΠ
	2011	2012	2013	2014	2015
Πρόβλεψη μεσοπρόθεσμου (χωρίς παρεμβάσεις)	10,40%	12,00%	13,10%	13,80%	14,40%
Πρόβλεψη μεσοπρόθεσμου (με παρεμβάσεις)	7,40%	5,94%	4,41%	2,45%	1,15%
Διόρθωση ΑΕΠ (άθροισμα συστατικών στοιχείων)	7,46%	5,99%	4,45%	2,47%	1,16%
Κίνδυνος εισπρακτικής αδυναμίας (Έσοδα = 24% διορθωμένου ΑΕΠ)	9,67%	8,89%	7,16%	4,68%	3,16%

Μεσοπρόθεσμο

2011-06-09T22:46:00.000+03:00

Κατατέθηκε στη βουλή το μεσοπρόθεσμο σχέδιο για την οικονομία, ή αλλιώς Μνημόνιο 2

Λογιστικά, σκοπεύουν να εξοικονομήσουν 28 δις ευρώ μέχρι το 2015,

τα μισά περίπου προέρχονται από έσοδα:
8.5 δις νέοι φόροι και εισφορές
4,5 δις από φορολογική συμμόρφωση και εισφοροδιαφυγή

τα υπόλοιπα προέρχονται από μείωση δαπανών:
4.5 δις από μείωση συντάξεων, εφάπαξ και αυστηροποίηση κριτηρίων κοινωνικών παροχών
2 δις από μισθολογικό κόστος όπως προσλήψεις με 1:10, ενιαίο μισθολόγιο, μείωση συμβασιούχων
2 δις από αναδιοργάνωση ΔΕΚΟ και καταργήσεις-συγχωνεύσεις
1.2 δις από μείωση εξοπλιστικών προγραμμάτων
1.5 δις από εξορθολογισμό των δαπανών υγείας

Με όλα αυτά το 2015 το έλλειμμα θα έχει φτάσει στο 1.4% του ΑΕΠ!
...και μετά ξύπνησαν. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι οι προβλέψεις είναι στον αέρα. Το πιο χαρακτηριστικό είναι πως υποτίθεται ότι η Ελλάδα το 2013 θα έχει ρυθμό μεγέθυνσης 2.1% υψηλότερο από το μέσο όρο της Ευρωζώνης που θα μείνει στο 2%!

Οπότε ας προετοιμαζόμαστε για το μνημόνιο 3 και για ακόμα καλύτερες μέρες.

Συναίνεση για τη δόση μας

2011-05-25T19:25:00.000+03:00

Είναι πραγματικά ενδεικτικό της αποικιοκρατικής πλέον σχέσης που μας συνδέει με τους δανειστές μας, η εκβιαστική επιβολή δικομματικής (τουλάχιστον) συναίνεσης για να καταβληθεί η δόση των 12 δις. Συγκεκριμένα απαιτείται η γραπτή δήλωση των κομμάτων εξουσίας ότι αποδέχονται τη δανειακή σύμβαση άλλων 50-60 δις ευρώ (άλλη μια Ιρλανδία σχεδόν) και τις ανάλογες δεσμεύσεις οικονομικής πολιτικής. Σε διαφορετική περίπτωση αφήνουν να εννοηθεί ότι η χώρα δε θα είναι σε θέση να καταβάλλει την επόμενη δόση των δανείων της και θα οδηγηθεί σε στάση πληρωμών. Η όλη διαδικασία κινείται στα όρια του κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, αλλά ποιος δίνει σημασία…

Η αστάθεια των ημερών είναι ιστορική. Αρχίζει να φαίνεται καθαρά πως οι αρχικές διαβεβαιώσεις όταν μπαίναμε πανηγυρικά στο πακέτο διάσωσης, δεν έχουν καμία ισχύ. Η συνταγή Μνημόνιο for ever ήταν προφανής για όσους καταλάβαιναν τι γίνεται. Όμως η αποτυχία ήταν παταγώδης, ακόμα και με τα στάνταρ των εμπνευστών του όλου σχεδίου.

Σίγουρα έχει ευθύνες η κυβερνητική ανικανότητα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι μεταρρυθμίσεις σταμάτησαν στα χαμηλά στρώματα, άντε μέχρι τους δημόσιους υπάλληλους. Ούτε τα μεσαία ελεύθερα επαγγέλματα άνοιξε, ούτε ιδιωτικοποιήσεις έκανε, ούτε και καμία μεταρρύθμιση πέρα από το τσουνάμι στην εργατική νομοθεσία όπου, πραγματικά, εξάντλησαν το μεταρρυθμιστικό τους οίστρο.

Όμως οι τροϊκάνοι περιμένουν με νεοφιλελεύθερη αφέλεια τις «διαρθρωτικές αλλαγές που θα φέρουν ανάπτυξη» και δε βλέπουν πρόοδο. Οπότε σου λέει ανταλλάξτε τη σαβούρα των κρατικών σας ομολόγων με κρατική περιουσία σε πιο παραγωγική μορφή, δηλαδή επιχειρήσεις, εγκαταστάσεις, ακίνητα και εκτάσεις.

Και μόνο από αυτό καταλαβαίνει κανείς πόσο κακοσχεδιασμένο ήταν το όλο εγχείρημα. Στις συνθήκες της βαθιάς ύφεσης κανένα structural reform δε θα φέρει ως δια μαγείας μεγέθυνση. Ούτε βέβαια πρόκειται να «πειστούν οι αγορές», οι προσδοκίες των οποίων έχουν εξυψωθεί στο μοιραίο παράγοντα ολόκληρων χωρών. Η κυβέρνηση εφαρμόζει με λανθασμένο τρόπο ένα λανθασμένο σχέδιο. Και, δυστυχώς, εδώ οι δυο αρνήσεις δε μας κάνουν μια κατάφαση.

Ο ΓΑΠ το έχει αποφασίσει, αν υποθέσουμε πως είναι σε θέση να αποφασίσει οτιδήποτε. Άλλωστε είναι μονόδρομος για αυτόν εφόσον έχει ταυτίσει την πολιτική του μοίρα με το μνημόνιο. Όμως όλοι λένε, ψάχνει την έξοδο κι έχει κάθε λόγο να κάνει εκλογές. Αυτό προφανώς προετοιμάζει, καλώντας για συναίνεση. Ας πάρουν όλοι την ευθύνη να πάμε για εκλογές με τη χρεοκοπία πάνω από το κεφάλι μας. Εκλογές φόβου που μπορούν να βγάλουν από μεγαλειώδη έως τερατώδη αποτελέσματα. Το πιθανότερο είναι να μη βγάλουν κυβέρνηση και να τροφοδοτήσουν την αβεβαιότητα. Μέχρι ίσως να το πάρουν απόφαση κι οι ευρωπαίοι ότι δε σώνεται έτσι η κατάσταση και να μας αναδιαρθρώσουν, ή να μας σουτάρουν μόνοι τους. Και η Ελλάδα να γίνει το παράδειγμα προς αποφυγή, να βλέπουν κι οι άλλοι τα κακά που φέρνει η ακυβερνησία.

Όμως ο Σαμαράς επιμένει και είναι λογικό. Αν συναινέσει θα αφήσει ορφανή την αντιμνημονιακή δεξιά, αυτούς δηλαδή που τον έκαναν πρόεδρο της ΝΔ, είναι σα να ακυρώνει ολόκληρο το πολιτικό του προφίλ. Όπως ο ΓΑΠ ταυτίστηκε με το μνημόνιο έτσι κι Σαμαράς ταυτίστηκε με το αντι-μνημόνιο. Με την επιλογή του να το καταψηφίσει κατέγραψε στην λαϊκή συνείδηση ότι το μνημόνιο δεν είναι καλό πράγμα. Όμως η πίεση είναι μεγάλη – ο αντιπρόεδρος-τίποτα Αβραμόπουλος βγήκε ήδη συναινετικός, σιγά μην παρέλειπε. Αν ο Σαμαράς επιμείνει στην άρνηση αναλαμβάνει μια τεράστια πολιτική ευθύνη. Το δίλημμά του είναι δύσκολο. Φυσικά και οι όροι της συναίνεσης μετράνε. Πρακτικά παζαρεύει έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό, μια απλή ανοχή «για το καλό του τόπου», κάτι σαν «το όπλο παρά πόδα» του αείμνηστου. Ίσως όμως μια τέτοια χλιαρή στάση να μην είναι επαρκής για την έγκριση. Να απαιτούν πιο σαφείς δεσμεύσεις, μέχρι και την ανάθεση υπουργείων.

Αν γίνουν εκλογές θα έπρεπε να μετατραπούν σε δημοψήφισμα. Θα ήταν ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά να στήσει μια πλατιά εκλογική συμμαχία με σύνθημα «δεν πληρώνω». Όμως, ο μοναδικός αξιόπιστος να καλέσει κάτι τέτοιο είναι το ΚΚΕ. Αλλά, όπως λέει κι ένας φίλος, αφού το κόμμα θα πάει έτσι κι αλλιώς πάνω από 10% γιατί να ρισκάρει στο όλα ή τίποτα; Τα επαγγελματικά στελέχη εξασφαλίζουν τη θέση εργασίας τους. Δεν είμαστε άλλωστε οπορτουνιστές. Αυτό μάλλον είναι το κακό, η επανάσταση θέλει και λίγο οπορτουνισμό.

και πάλι ο guardian

2011-05-25T15:54:00.000+03:00

σε ένα ενδιαφέρον άρθρο ο guardian συζητάει την ελληνική στάση πληρωμών χωρίς τα συνήθη φοβικά σύνδρομα

και χαρακτηρίζει την τρομοκρατία της χρεοκοπίας με τη λέξη balls, που στην πλούσια γλώσσα μας θα μεταφράζαμε "παπάρια"

...και ο guardian για νέο δάνειο!

2011-05-09T08:14:00.000+03:00

Σύμφωνα με τον guardian η συνάντηση της Παρασκευής ήταν για να ενημερώσει ο Παπακωνσταντίνου τους εταίρους ότι το μνημόνιο έχει αποτύχει και ενδεχομένως να χρειαστεί πρόσθετο δανεισμό πάνω από τα 110 δις!

Η πολυπόθητη "έξοδος στις αγορές" δε φαίνεται ορατή στο άμεσο μέλλον με συνέπεια να χρειάζεται επιπλέον ρευστό ώστε να συνεχίσει να πληρώνει η χώρα τους πιστωτές της.

Το ενδιαφέρον πάντως είναι πως το σενάριο της εξόδου από το ευρώ, που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ταμπού ακόμα και από πολλούς αριστερούς, έχει ήδη πέσει στο τραπέζι

Το Spiegel γράφει για έξοδο από το ευρώ

2011-05-06T19:54:00.000+03:00

σε σημερινό δημοσίευμά του το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel γράφει πως η Ελλάδα εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη

αμήν και πότε θα έλεγα!

μόνο που τέτοια δημοσιέυματα συνήθως είναι στημένα για να τσιμπήσουν τα επιτόκια, ή, πιθανά να πρόκειται για εσκεμμένες διαρροές από την κυβέρνηση με σκοπό να διαπραγματευτεί σκληρότερα, ειδικά τώρα που η τρόϊκα πιέζει για την πέμπτη δόση...

αν πάντως πρόκειται για έγκυρο δημοσίευμα, θα το καταλάβουμε σύντομα!

Οι Αποκρατικοποιήσεις ξεκίνησαν

2011-05-01T21:18:00.001+03:00

Απολαύστε ένα ωραίο μήνυμα που μου προώθησαν:

Το Υπουργείο ανακοίνωσε ότι προσέλαβε, εκτός από την Εθνική Τράπεζα, και μια εταιρία ονόματι CC&C Advisors Ltd, για την παροχή υπηρεσιών όσον αφορά στην υποστήριξη του σχεδιασμού του προγράμματος Αναδιαρθρώσεων, Αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης περιουσιακών στοιχείων εν γένει, ύψους 15 ως 50 δις ως το 2015.

Η εταιρία CC&C Advisors Ltd ιδρύθηκε στις 14/12/2010 και έχει μετοχικό κεφάλαιο 1 λίρα Αγγλίας. Στη διεύθυνση που δηλώνει ως έδρα, βρέθηκε χθες άνθρωπος δικός μου, και θα ήθελα να δείτε τις σχετικές φωτογραφίες:

Αυτή είναι μια άποψη της οδού Leather Lane, στον αριθμό 100 της οποίας έχει την έδρα της η εταιρία συμβούλων. Είναι εμφανές ότι πρόκειται για δρόμο υψηλού επιχειρηματικού ενδιαφέροντος.

Και αυτό είναι το κτίριο όπου «στεγάζεται» η εταιρία:

Δείτε πιο κοντά τον πρώτο όροφο... εκεί είναι η έδρα της:

Δεν ξέρω αν θα σας εκπλήξει, αλλά κανένα κουδούνι δεν έγραφε την επωνυμία της. Χτύπησα το appartment 1, που είναι δηλωμένο ως έδρα, και η κυρία που μου απάντησε μου είπε ότι δεν υπάρχει εταιρία με τέτοιο όνομα. Έτσι, πήγα απέναντι και έφαγα ένα σαντουιτσάκι:

Είναι σίγουρο ότι κάποιοι τρώνε πολύ καλύτερα!...

Το Υπουργείο με νεότερη ανακοίνωσή του, δεν αρνείται ότι προσέλαβε την εν λόγω ανύπαρκτη εταιρία, συνεχίζει όμως την ανακοίνωση: «Το στέλεχος το οποίο παρέχει υπηρεσίες...». Υπονοεί δηλαδή ότι ολόκληρη η εταιρία είναι ένα στέλεχος. Δεν αναφέρει όμως το όνομά του, το λόγο για τον οποίο έπρεπε να προσληφθεί υπό το μανδύα ανύπαρκτης εταιρίας, το αν προηγήθηκε διαγωνιστική διαδικασία ή ήταν απευθείας ανάθεση σε «δικό μας παιδί...»

Με μεγάλη σοβαρότητα ξεκίνησαν οι αποκρατικοποιήσεις...

George Credit

min tous koitate· varetetous

Τράπεζα της Ελλάδος (?)

2011-04-15T21:02:00.000+03:00

Μια ενδιαφέρουσα εκπομπή του Βαξεβάνη, ό,τι πρέπει για φανατικούς συνομωσιολόγους ;)

Τράπεζα της Ελλάδος: Η σιωπή είναι χρυσός; from Kouti Pandoras on Vimeo.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας;

2011-02-28T14:50:00.000+02:00

Ένα ενδιαφέρον κείμενο υπογεγραμένο από δεκάδες Γερμανούς οικονομολόγους καλεί σε αναδιάρθρωση του χρέους της Ευρωπαϊκής περιφέρειας

Αντιγράφω ένα ενδιαφέρον απόσπασμα:

Without debt rescheduling, the necessary economic reforms in the affected countries could trigger frustration and protest if despite ambitious consolidation measures the debt- servicing cannot be sustainably reduced. Debt rescheduling also ensures that the credit-loss risk is borne at least in part by private creditors, who have already benefited from the risk premiums. A permanent rescue mechanism, however, that excludes state insolvency and debt rescheduling leads to an unjustified redistribution from the taxpayers of the solvent euro countries to the creditors of the debtor states.

Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

2011-02-14T22:32:00.004+02:00

Η συνέντευξη τύπου της Τρόικας και η αντίδραση του κώλου της κυβέρνησης ανέδειξε το ιστορικό ερώτημα του τίτλου. Το έργο της οικονομικής προσαρμογής το έχει αναλάβει εξολοκλήρου η τρόικα. Το εγχείρημα είναι πρωτόγνωρο και αμφιβόλου σκοπιμότητας, για αυτό το αναθεωρούν συνέχεια. Πρακτικά, χρόνο θέλουν να κερδίσουν μέχρι να γίνει η νομισματική προσαρμογή σχετικά ανώδυνα (για τις τράπεζες, ταχουμε πει αυτά). Οι δικοί μας δεν είναι σε θέση να κάνουν τέτοια δουλειά. Έχει ποσοτικές και ποιοτικές απαιτήσεις υψηλού τεχνοκρατικού επιπέδου και επαγγελματικής σοβαρότητας που δε διαθέτουν σε αφθονία οι παρατρεχάμενοι σύμβουλοι (τι να πρωτοκάνει κι αυτή η Μόνα) του Παπακωνσταντίνου. Ο τελευταίος έχει επιφορτιστεί το έργο της μετάφρασης του manual στα ελληνικά. Καθήκον που διεκπεραιώνει με απόλυτη αποτυχία αν αναλογιστεί κανείς τις αμέτρητες φορές που έχει διαψεύσει τον εαυτό του. Προφανώς κι αυτός ένα-ένα τα μαθαίνει. Το χαμηλό του επίπεδο φαίνεται από την απλοϊκότητα των επιχειρημάτων του που κινούνται σε επίπεδα κακογραμμένου textbook. Είναι απλά υπάλληλος της τρόικας, ή μάλλον της Goldman Sucks. Αυτός ο τύπος, όπως ήρθε από το πουθενά, έτσι και θα φύγει.

Καθήκον της υπόλοιπης κυβέρνησης είναι η εσωτερική διαχείριση του μνημονίου. Να δείξουν δηλαδή πως έχουν την αποφασιστικότητα να πηδήξουν τον ελληνικό λαό χωρίς να υπολογίσουν το πολιτικό κόστος. Αυτό το έργο της εσωτερικής κατανομής του βάρους της δημοσιονομικής προσαρμογής, το έχει αναλάβει η κυβέρνηση. Και πράγματι, δε φαίνεται να πάνε άσχημα. Δεν έχουν άμεσο φόβοι από το λαό, έχουν πάρει χαμπάρι τι χάλια είμαστε και ξέρουν πως όσα και να κάνουν πάλι το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει. Εκτός αν έχουμε καμιά έκπληξη και επισημοποιηθεί η σχετική ακυβερνησία που υπάρχει…(όλα γίνονται)

Στην πραγματικότητα, το πολιτικό κόστος το μετράνε αλλιώς. Στην υποστήριξη της εγχώριας αστικής τάξης (όπως θέλει να αυτοαποκαλείται το συνοθύλλευμα ημι-μαφιόζικων κρατικοδίαιτων συμφερόντων, εμπορικών αντιπροσώπων του εξωτερικού, αυτοδημιούργητων τραπεζιτών, επαναπατρισμένων εφοπλιστών, κλπ, ένα ετερογενές μίγμα που ενώνει η κοινή καταγωγή: η πρωταρχική συσσώρευση από τους μαυραγορίτες της κατοχής). Άλλωστε αυτοί έχουν το χρήμα και πρέπει να τους πείσουν να το κρατήσουν στις δικές μας (τους;) τράπεζες γιατί αν το βγάλουν έξω την πατήσαμε.

Η κυβέρνηση επιμένει να πληρώνει κανονικά τους προμηθευτές των νοσοκομείων καθώς αδυνατεί να εξασφαλίσει την τροφοδοσία σε αναλώσιμα αν δεν τα πληρώσει χρυσά. Συνεχίζει, με περισσότερο αποκεντρωμένα κονδύλια, να ταΐζει τον οικονομικό περίγυρο του κυβερνητικών στελεχών, ένα τσούρμο εταιριών συμβούλων, εμπειρογνωμόνων, κοινωνικών εταίρων και κρατικών golden boys and girls τσεπώνει μια χαρά τα λεφτά που εξακολουθούν να υπάρχουν.

Last but not least δεν έχει σκοπό να αναδιαπραγματευτεί καμία σύμβαση δημοσίων έργων με τους εργολάβους-καναλάρχες-νταβατζήδες. Αυτοί κι αν είναι μεγαλομέτοχοι του τόπου. Μου έκανε εντύπωση το κήρυγμα του Ρέππα (ενός ανθρώπου που δεν έχει δουλέψει κανονικά ούτε μια μέρα στη ζωή του διατηρώντας βέβαια οργανική θέση διευθυντή στον Ευαγγελισμό) περί τζαμπατζήδων και γενικευμένης ανομίας στο θέμα των διοδίων. Είναι εντυπωσιακό τι σκαρφίζεται ο νους του ανθρώπου για να προστατεύσει τους κηδεμόνες του. Πάντως, οι εργολάβοι είναι άσχημα στριμωγμένοι και μια μεγάλη πτώχευση θα προκαλέσει σοβαρό σοκ και στις τράπεζες. Ένα τέτοιο πολιτικό κόστος το υπολογίζουν και μάλιστα πολύ σοβαρά.

ΥΓ: Εδω μια άλλη πλευρά πάνω στο ίδιο θέα

Η «συνολική λύση»

2011-02-08T14:50:00.001+02:00

Αυτό που προάγεται ως συνολική λύση του ευρωπαϊκού χρέους, ή σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, ή όπως αλλιώς το ονομάζει κανείς δεν είναι παρά μια διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών σε βάρος των επιμέρους χωρών, για την ακρίβεια σε βάρος του εργαζόμενου πληθυσμού αυτών των χωρών αφού μέχρι τώρα εκείνοι έχουν υποστεί όλες τις συνέπειες.

Για να διευκρινίσουμε, η πρόσφατη πτώση στα spread των ελληνικών ομολόγων δεν οφείλεται στις θετικές προοπτικές της Ελληνικής οικονομίας αλλά στη δηλωμένη πρόθεση της ΕΚΤ να τα αγοράσει μαζικά (δανείζοντας τις χώρες). Η προσδοκία της αυξημένης ζήτησης ανεβάζει την τιμή πράγμα που ισοδυναμεί με μείωση του επιτοκίου. Αυτή είναι μια συνολική λύση για το ευρώ, όχι για την Ελλάδα. Η συνολική τοξική φούσκα του χρέους των PIGS απειλεί το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η λύση είναι να φορτώσουν τη φούσκα στις ίδιες της χώρες και να απαλλάξουν τις τράπεζες από το περιττό βάρος.

Το μυστήριο είναι γιατί ανακοίνωσαν αυτή την πρόθεση που θα έχει άμεση συνέπεια η αγορά να πραγματοποιηθεί σε υψηλότερες τιμές. Κανένας σοβαρός αγοραστής δεν αυξάνει την τιμή αυτού που θα αγοράσει. Φυσικά δεν πρόκειται καθόλου για μυστήριο αφού δεν έχουν πρόθεση να προκαλέσουν ζημιές στις τράπεζες. Πρακτικά αρχίζει η διαπραγμάτευση του haircut από το 25% που ήταν περίπου. Δηλαδή συνολική αναδιάρθρωση του χρέους της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Αυτή είναι μια συνολική λύση για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, όχι για την Ελλάδα. Η χώρα – κι εμείς μαζί της – είναι καταδικασμένη να υποστεί μια ύφεση μακράς διάρκειας που θα ξεπεράσει τη δεκαετία. Πρακτικά θα δοκιμαστεί η χωρίς ιστορικό προηγούμενο προσαρμογή μιας χώρας σε κρίση εξωτερικού χρέους με σκληρό νόμισμα.

Με άλλα λόγια δεν υπάρχει καμιά πρόθεση δημοσιονομικής χαλάρωσης, το αντίθετο μάλιστα. Προβλέπεται νέο κύμα περικοπών στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και των προσλήψεων εφόσον έχει επιλεγεί αυτή η λύση αντί των απολύσεων (που πάντα υπάρχει στο τραπέζι).

Και η πίεση στον ιδιωτικό τομέα συνεχίζεται: μετά από τέσσερις νόμους ευελιξίας στα εργασιακά μέσα σε λιγότερο από έτος (εκ περιτροπής εργασία, μείωση προειδοποίησης απόλυσης, κατάργηση αποζημίωσης στο πρώτο έτος εργασίας, επιχειρησιακές συμβάσεις), πάγωμα του εθνικού κατώτατου μισθού (και των περισσότερων κλαδικών) στο Μάιο του 2009 και την ανεργία να κλείνει στο 13.5% τον Οκτώβριο του 2010 από 9.8 το 2009 και 7.4 το 2008 η γραμμή που διαφαίνεται είναι περαιτέρω ενίσχυση της ευελιξίας κι όποιος αντέξει. Τριάντα χρόνια νύχτα που λέει κι ο Τζιμάκος…

Το χρήμα ως χρέος

2011-01-29T18:08:00.002+02:00

Το εξαιρετικό βίντεο του Paul Gringon με ελληνικούς υπότιτλους

τα υπόλοιπα μέρη εδώ: 1 2 3 4 5

ολόκληρο το βίντεο (χωρίς υπότιτλους εδώ)

MIND THE GAP

2011-01-21T19:29:00.002+02:00

Αυτός ο άνθρωπος είναι απίστευτος. Σε όλους τους ηγέτες της Ευρώπης βλέπει κανείς μια ανησυχία, ακόμα και αγωνία για το που πάει το πράγμα με την κρίση. Ο μοναδικός που είναι απόλυτα σίγουρος σε βαθμό βλακείας είναι ο ΓΑΠ. Βασικά είναι σίγουρος επειδή του το είπαν κάποιοι που εμπιστεύεται οπότε δεν προσπαθεί να καταλάβει περισσότερο. Η αφέλεια και οι καλές προθέσεις του ΓΑΠ τον καθιστούν συμπαθητικό τόσο στους πολιτικά και κοινωνικά ανεκπαίδευτους μικρομεσαίους πτυχιούχους όσο και στους κουτοπόνηρους λαϊκούς τύπους της πιάτσας – που νομίζουν ότι τον ελέγχουν γιατί φαίνεται κορόιδο.

Ο ΓΑΠ έχει όνομα για τους παλιούς, είναι αθλητικός για τους νεότερους και φαίνεται ακίνδυνος σε όλους.

Μια ματιά στο βιογραφικό του μπορεί να μας δώσει να καταλάβουμε που έχουμε μπλέξει

Ο χοίρος ξαναχτύπησε

2011-01-03T21:11:00.002+02:00

Εγγονός του συνονόματου δικτατορίσκου, υπήρξε ένας κλασικός πρώην αριστερός του κώλου που έκανε αντίσταση από το Παρίσι. Το μόνο επάγγελμα που έχει κάνει στην Ελλάδα είναι αυτό του βουλευτή από το 1981. Διόρισε την κορούλα του στη βουλή την ίδια ώρα που κατηγορούσε τους άλλους για διαφθορά. Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές η γυναίκα του κατέβηκε υποψήφια δήμαρχος Σαρωνικού, όπου πάτωσε θριαμβευτικά – σημειωτέον ότι ο πατέρας της είναι μεγαλοεργολάβος στην περιοχή. Έχει πει κατά καιρούς μεγάλες χοντράδες για πολλούς τρέχοντας μετά να γλύψει εκεί που έφτυνε όταν αντιλαμβανόταν πως δεν τον παίρνει (Γερμανοί, Αμερικάνοι, Γιωργάκης, κλπ.). Εδώ και καιρό έχει βρει ασφαλείς στόχους στην αριστερά και εκστομίζει υβριστικά σχόλια ενθαρρύνοντας όλα τα φασιστικά απωθημένα που εκκολάπτονται μέσα στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ. Τελευταία έχει επιδοθεί σε επιθέσεις εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, από το «μαζί τα φάγαμε» μέχρι το πρόσφατο «κοπρίτες». Πρόκειται εν ολίγοις για ένα γελοίο και θρασύδειλο υποκείμενο, έναν χοίρο, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.

Δείτε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές του. Τη μια να καταγγέλλει το ΚΚΕ για αδιαφάνεια στα οικονομικά του και την άλλη να ομολογεί με απόλυτη φυσικότητα πως έχει πάρει και ο ίδιος μαύρα χρήματα από επιχειρηματίες.

Κορυφαία στιγμή η δήλωσή του πως το μνημόνιο είναι ευτυχία για τη χώρα

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

2010-12-31T21:20:00.003+02:00

Καλές γιορτές...με το συμπάθειο

2010-12-23T15:37:00.003+02:00

Τα 'χωσαν οι παπάδες!

2010-12-21T17:59:00.002+02:00

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας! Φυλλάδιο μοιράστηκε την Κυριακή στις εκκλησίες που δηλώνει πως η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή!

Δείτε μερικά ωραία:

«Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας...Τα μέτρα αυτά τα απαιτούν οι δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυρίαρχων-δανειστών μας.... Όλες αυτές τις παθογένειες της κοινωνίας και της οικονομίας που σήμερα επιχειρούμε με βίαιο τρόπο να αλλάξουμε, γιατί δεν τις αλλάξαμε στην ώρα τους; Γιατί έπρεπε να φθάσουμε ως εδώ; Τα πρόσωπα στην πολιτική σκηνή του τόπου μας είναι, εδώ και δεκαετίες, τα ίδια...Πώς τότε υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος, γνωρίζοντας ότι οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή και σήμερα αισθάνονται ασφαλείς, γιατί ενεργούν ως εντολοδόχοι; Γίνονται ριζικές ανατροπές για τις οποίες άλλοτε θα αναστατωνόταν όλη η Ελλάδα και σήμερα επιβάλλονται χωρίς σχεδόν αντιδράσεις...Μια ηγεσία που δεν μπόρεσε να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στο λαό, που καλλιέργησε τις πελατειακές σχέσεις, μόνο και μόνο γιατί είχε ως στόχο την κατοχή και τη νομή της εξουσίας ... Και από την άλλη πλευρά, ένας λαός, εμείς που λειτουργήσαμε ανεύθυνα...».

Είμαι φανατικός άθεος, αντιχριστιανός, και απεχθάνομαι τους παπάδες. Επίσης δεν ξέρω τι παιχνίδια μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τέτοια παρέμβαση.

Αλλά δεν κρύβω πως το απόλαυσα!

ΥΓ: Αμέσως μετά τον Πεταλωτή, ο πρώτος που τους κατήγγειλε ήταν το ΚΚΕ. Περίεργο, δεν είναι;

ΣΥΝ ΠΛΗΝ

2010-12-08T21:56:00.000+02:00

Πολιτικά, ο ΣΥΝ είναι εγκλωβισμένος. Από αριστερά ΚΚΕ και Ανταρσία, από δεξιά Δημοκρατική Aριστερά. Έχει μείνει μόνο ο δρόμος του «λαϊκού» ΠΑΣΟΚ με την ελάχιστη αξιοπιστία που διαθέτει. Το μέτωπο που ανοίγει είναι οι ΔΕΚΟ, εστία του παραδοσιακού συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ. Αν η σύγκρουση οξυνθεί είναι πιθανό να έχουμε σοβαρές εξελίξεις με διάσπαση τμήματος του ΠΑΣΟΚ, κάτι για το οποίο προσωπικά αμφιβάλω. Ωστόσο, όλα είναι πιθανά και δεν πρέπει να κοπούν οι όποιες επαφές έχουν δημιουργηθεί με το πείραμα του Μητρόπουλου. Είναι όμως άγνωστο αν το ίδιο το «λαϊκό» ΠΑΣΟΚ είναι διατεθειμένο να ακολουθήσει τον ΣΥΝ από τη στιγμή που μπορεί να διεκδικήσει από μόνο του κάποιο μερίδιο στο πολιτικό σκηνικό.

Όσο σωστό από άποψη τακτικής κι αν είναι για τον ΣΥΝ να διεμβολίσει το ΠΑΣΟΚ, άλλο τόσο λάθος είναι – και μάλιστα ιστορικών διαστάσεων – να συνδέσει τη μοίρα του με αυτή τη συμμαχία. Μάλλον πρέπει να κοιτάξει λίγο περισσότερο προς τη μεριά ΚΚΕ κι Ανταρσία…οι εποχή ευνοεί τον πολιτικό ριζοσπαστισμό. Δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα για αοριστίες του τύπου «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Αυτά μπορεί να πιάνουν στις φυσιολογικές συνθήκες που ο αριστερός κινητοποιείται από επικλήσεις στο αίσθημα της δικαιοσύνης. Στις σημερινές συνθήκες καίγεται ο κώλος μας και πρέπει κάποιος να πει τις χοντράδες που πρέπει.

Η συνεπής στάση εναντίον του μνημονίου πρέπει να επιδιώκει την κατάρρευσή του. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στη χρεοκοπία και την έξοδο από το ευρώ. Μια τέτοια κατάσταση ισοδυναμεί με καταστροφή, αλλά η καταστροφή που προκαλεί το μνημόνιο είναι χειρότερη. Δεν υπάρχει καλό σενάριο και happy end σε αυτή την ιστορία και όσο κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε τόσο μένουμε πίσω από τις εξελίξεις. Το ότι η Ελλάδα θα μπει σε κάποιου είδους επαναδιαπραγμάτευση του χρέους το λέει όλος ο κόσμος, μέχρι και η Μέρκελ το έχει ανακοινώσει για το 2013. Το κρίσιμο ζήτημα είναι πότε θα γίνει και πόσο από το βάρος του θα έχει ήδη επωμισθεί η μισθωτή εργασία. Η στάση πληρωμών πρέπει να γίνει άμεσα γιατί τώρα υπάρχει δυνατότητα εκβιασμού, δηλαδή να πληρώσουν κι οι τράπεζες το κατιτίς τους.

Ένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί μονίμως να θέτει αιτήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση – που είναι και το βασικό κέντρο λήψης αποφάσεων – αλλά να διατυπώνει πολιτικές θέσεις για τη χώρα του. Ανεξάρτητα από την αντιπαράθεση στην ΕΕ (ευρωομόλογο, νομισματική χαλάρωση, υποτίμηση ευρώ, φόρος τόμπιν, κλπ.) η αριστερά στην Ελλάδα θα πρέπει να έχει κάποιο σχέδιο, πολιτικό και οικονομικό. Είναι αυτονόητο για ένα σχέδιο που θέλει να αυτοαποκαλείται αριστερό να ζητάει όχι απλά κούρεμα των κατόχων ομολόγων αλλά ξεπουπούλιασμα. (και για να μην ακούσω τις αηδίες ότι μεταξύ των κατόχων είναι και ξένα ασφαλιστικά ταμεία, ας κάνει με αυτά ειδικό διακανονισμό)

Υ.Γ. Το πολιτικό όριο που εκτιμούν οι σοβαροί τεχνοκράτες είναι η συνέχιση της πληρωμής των δημοσίων υπαλλήλων (ακόμα και με σημαντικές μειώσεις) και η διατήρηση του ποσοστού ανεργίας σε ανεκτά επίπεδα (κάτω από 20%, λέω γω τώρα). Θεωρούν ότι από αυτά τα δύο θα κριθεί η πολιτική βιωσιμότητα του μνημονίου.

2010-11-26T16:03:00.005+02:00

Michael Pettis wrote a great piece

quote:

"As a consequence we are fated to witness several years of difficult economic adjustment while everyone pretends that these countries, under the right policies, can work their way through their debt burdens. What will really be happening is that European banks will aggressively rebuild their capital bases, with the unwilling help of the poor household sector, until they are sufficiently well capitalized to begin taking the write-offs. Only then will we recognize that some countries cannot repay their debts".

European Bad Bank

2010-11-25T01:00:00.004+02:00

Due to the stability of the single currency in the first decade of the eurozone, certain governments (and banks and citizens) could borrow cheaply at low interest rates. Due to this credit boom the discounted value of sovereign bonds rose to much higher levels than the fiscal abilities of some governments could possibly afford. Equivalently, the price was rising beyond the fundamental value of the asset called Greek government bond. This is exactly a bubble and the problem is what to do with that. Sovereign debt in the Eurozone is becoming increasingly toxic.

For the moment the Eurozone authorities simply sustain the bubble saving the banks that hold potentially toxic government bonds. The ECB does not care what happens to Greece or Ireland but what happens in all Eurozone. The fate of national economies is rather irrelevant. The issue is how many toxic losses the European banking system can suffer without collapse.

The Merkel announcement of orderly debt restructuring in 2013 has been criticized in terms of a self-fulfilling interest rate explosion of sovereign debt. When the burst of a bubble is announced in a specific future date its price will fall now and interest rate swill rise. But some governments (Greece and Ireland for the moment) are already outside the financial market and interest rates do not affect them directly. The problem will be for the banks that will be forced to sell their bonds at low prices and suffer the haircut.

Suppose now that a European bad bank emerges that buys all sovereign debt junk in a ridiculously low price. The price should achieve the maximum possible haircut without jeopardizing the stability of the system. That should not be negotiable with the banks. After all they passed the stress-tests, didn’t they?

Then the bad bank takes its time to decide what to do with the junk. It could bet on the successful financial adjustment of heavy borrowers. Actually it would negotiate with national governments another – perhaps lower – haircut. That will not be too hard as long as it holds the political means to impose fiscal disciplne on its obligators.

2010-11-15T16:05:00.002+02:00

A nice piece from Simon Johnson and Peter Boone criticizing the EU-German "orderly defaults in 2013" policy and talking of monetization

quote:

"At a minimum, the ECB will probably need to match the $1 trillion annual US rate of quantitative easing, and front-load much of it. The euro will fall, and Trichet will miss his inflation target. But Germany will boom.

At that point, the Europeans should get on with completing their monetary cordon sanitaire: orderly debt restructuring in all countries with debt burdens that are too large to be credibly restructured in Merkel’s new regime".

video

2010-11-15T15:27:00.004+02:00

ΕΚΛΟΓΕΣ 2010

2010-11-09T21:17:00.005+02:00

Τα αποτελέσματα της περιφέρειας Αττικής εδώ

Καταρχήν κέρδισαν οι κομμουνιστές! Το γνωστό φάντασμα πλανήθηκε ξαφνικά πάνω από την Ελλάδα του μνημονίου και ίσως να προκάλεσε μια μικρή ανατριχίλια σε κάποιους…

Το ΚΚΕ ανέβηκε 75k ψήφους πανελλαδικά και μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένο από τη γραμμή του. Το αίτημα «Να μη χρεοκοπήσει ο λαός» και η σύνδεση «κρίση- καπιταλισμός και μνημόνιο-ΕΕ-Μάαστιχτ-κι αυτοί που το ψήφισαν», υπήρξαν ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Φυσικά με κινητοποιήσεις σε όσους χώρους εργασίας μπορούσαν με το ΠΑΜΕ χωρίς όμως να χάνουν το συνήθη πραγματισμό τους.

Τελικά το Κόμμα κατάφερε να εξαργυρώσει εκλογικά την αξιοπιστία που έχει καλλιεργήσει τόσα χρόνια. Προσηλωμένο σε έναν αδιάλλακτο σοβιετικό μαρξισμό-λενινισμό από τις αρχές του 1990 έχει καταφέρει να διατηρήσει το σύνολο σχεδόν των μεταπολιτευτικών του δυνάμεων, οι οποίες σημειωτέον δεν είναι μόνο εκλογικές αλλά και κινητοποιήσιμες. Το μέγεθος της επιτυχίας είναι τεράστιο καθώς αποτελεί ιστορική πολιτική εξαίρεση από την μοίρα των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων μετά την κατάρρευση του υπαρκτού. Το σύγχρονο ΚΚΕ – μετά κατάρρευσης και συγκυβέρνησης δηλαδή – έχει γράψει τη δική του ιστορία ώς η σκληρή γραμμή του εργατικού κινήματος και για αυτό κερδίζει, και αξίζει σεβασμό – αλλά και ψήφους – για την γενικότερη πολιτική του παρουσία, όσο κι αν διαφωνεί κανείς μαζί του – η, δε συμφωνεί σε όλα, που λέει κι η Αλέκα. 'Οχι γιατί θεωρεί κομματική κληρονομιά την Εθνική Αντίσταση. Κρατώντας το σοβαρό και υπεύθυνο προφίλ, τον «πολιτικό πραγματισμό» που αποφεύγει τις φασαρίες όπως ο διάολος το λιβάνι έχει καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και λαϊκών μικροεπαγγελματικών στρωμάτων με ροπή προς το συντηρητισμό κρατώντας τα μακριά από την επιρροή του νεοακροδεξιού Καρατζαφέρη. Ο Στάλιν σαν πολιτική φιγούρα προκαλεί πολύ μεγαλύτερο δέος από όλους μαζί τους γελοίους ακροδεξιούς δικτατορίσκους. Είναι αλήθεια πως δήλωσε η Αλέκα «Στην επανάσταση δε θα σπάσει ούτε τζάμι»;
Το highlight: πέρασε τον ΛΑΟΣ στην Κεντρική Μακεδονία!

Πολύ καλά πήγε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που μοιάζει σε πολλά με το ΚΚΕ αλλά με λιγότερο πραγματισμό και περισσότερο ενθουσιασμό. 33k ψήφοι ήτοι 2,3%. στην Αττική που πήρε περισσότερες ψήφους από τις 24.737 πανελλαδικά στις εθνικές του 2009. Και στην επαρχία ανέβηκε εντυπωσιακά. Σε δήμους με παρουσία όπως Βύρωνα και Νέα Σμύρνη ξεπέρασε το 6%.

Το highlight: Πέρασε τον “La gauche c’est moi” Αλαβάνο!

Το αντιμνημονιακό ΠΑΣΟΚ εκφράστηκε καθαρά μόνο στην Αττική.

Το πιο σοβαρό κομμάτι με τον ατυχή επικεφαλής Μητρόπουλο πήρε σχεδόν 88k ψήφους που μεταφράζονται σε ένα 6,2% στην Αττική, δηλαδή μιάμιση μονάδα πανελλαδικά. Αυτό περιλαμβάνει και ένα μεγάλο μέρος του (πρωην;) ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή το ΣΥΝ. Το σχέδιο της συνάντησης με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία δεν έπιασε τις ποσοτικές του φιλοδοξίες αλλά ίσως έχει κάποιο potential που πρέπει να καλλιεργήσει. Η ιστορία λέει πως όσοι φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ είτε ξαναγυρίζουν (Αρσένης, Τσοβόλας) είτε μαραζώνουν (υπόλοιπο ΔΗΚΚΙ). Όχι και καμιά επιτυχία.

Το λιγότερο σοβαρό αντιμνημονιακό ΠΑΣΟΚ, αυτό που φοβόταν ο ΓΑΠ στο πρόσωπο του Δημαρά, έφτασε τις 225k ψήφους, 16% στην Αττική αντίστοιχο σε περίπου 4% πανελλαδικά. Δεν είναι και λίγοι αλλά έχουν έναν ελάχιστα αξιόπιστο εκπρόσωπο και δεν είναι καθόλου δεδομένοι ούτε για το δεύτερο γύρο, πόσο μάλλον για αργότερα.

Όσο για το μήνυμα της αποχής, πρόκειται για μεγάλη μούφα: Αποχή, δηλαδή αδιαφορία, πολιτική ανωριμότητα. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αδιαφορεί για την πολιτική αλλά δεν μπορούμε να τον θεωρούμε και κινητήριο μοχλό των πολιτικών εξελίξεων, που όλο στέλνει ένα μήνυμα που πρέπει να λάβουν σοβαρά όλοι οι πολιτικοί και λοιπά φούμαρα, τα οποία αναμασάνε ένα βράδυ στα πάνελ και φυσικά ξεχνάνε την άλλη μέρα. Ο πολίτης της αποχής δεν αντιλαμβάνεται καν τη σημασία των συλλογικών αποφάσεων. Του αρκεί να αράξει στον καναπέ το βράδυ των εκλογών, άντε και μέχρι το δεύτερο γύρο, που θα τον γλύφουν και θα τον θεωρούν φορέα μείζονος πολιτικού μηνύματος. Μικροματαιοδοξία. Με τέτοιους πολίτες μπορούν να κυβερνάνε για πάντα.

Το θέμα είναι πως ο κύβος ερρίφθη και η λέξη χρεοκοπία, επαναδιαπραγμάτευση κλπ δεν είναι πια ταμπού. Απείλησε ο ΓΑΠ στο διάγγελμά του – που προφανώς έπιασε τόπο – χρησιμοποιώντας τη λέξη χρεοκοπία ασυνήθιστα συχνά. Όμως, μετά τα αποτελέσματ, πέταξε κάτι για συναίνεση και συνεννόηση και διάφορα οικουμενικά που δεν ήταν τυχαία.Τα μέτρα του επόμενου διαστήματος μαλλον θα περιλαμβάνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κι αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο στοίχημα πολιτικά. Κάποιοι λένε πως το πολιτικό καθεστώς στην Ελλάδα είναι μια συμμαχία φοροφυγάδων και δημοσίων υπαλλήλων. Αν πάει για τέτοια κίνηση θα χρειαστεί συναίνεση και σίγουρα δεν του φτάνει το ποσοστό των μείον δέκα μονάδων από τις τελευταίες εκλογές. Άρα θα ψάξει για κομματική συναίνεση απευθυνόμενος στους γνωστούς πρόθυμους. Για αυτό και εμφανίζονται ανοικτοί σε συνεργασίες. Οι εκλογές δε θα έβγαζαν αυτοδύναμη κυβέρνηση και θα έφερναν με φυσικό τρόπο το σενάριο της συνεργασίας των «μνημονιακών δυνάμεων» του τόπου… Το λογικότερο θα ήταν να κάνει εκλογές και να μοιραστεί το πολιτικό βάρος της χρεοκοπίας, τώρα που είναι και στο όριο της πλειοψηφίας του. Το αναμενόμενο είναι να συνεχιστεί και μάλλον να επιταχυνθεί η φθορά του. Το σενάριο της ελεγχόμενης χρεοκοπίας δεν έχει τίποτα το κακό, αντιμετωπίζει όμως σοβαρό προβλήματα επικοινωνιακής διαχείρισης: Εσωτερικά έχει θεωρηθεί εθνική προδοσία και μόνο ο υπαινιγμός για κάτι τέτοιο οπότε δύσκολα το πλασάρει σαν καλό μια κυβέρνηση. Έχει δαιμονοποιηθεί η λέξη στο δημόσιο διάλογο από την ψήφιση του μνημονίου και μετά. Πριν όλο και κάποιος κάτι πέταγε…

Το σοβαρότερο πρόβλημα το έχουν οι Ευρωπαίοι.

Οι ευρωπαίοι δεν ανησυχούν για την Ελλάδα καθαυτή. Οι οικονομίες τους είναι αρκετά μεγάλες για να απορροφήσουν μια χρεοκοπία της Ψωροκώσταινας. Προφανώς θα χάσουν λεφτά αλλά δε θα αποσταθεροποιηθούν σοβαρά. Το πρόβλημα είναι το ντόμινο που δυνητικά μπορεί να προκαλέσει μια απότομη μεταβολή των προσδοκιών στις ευρωπαϊκές χρηματαγορές. Βασικά ψάχνουν τη φόρμουλα ώστε, ακόμα κι αν σκάσει η Ελλάδα, να κρατήσουν οι υπόλοιποι ύποπτοι, Ιρλανδία, Πορτογαλία και το χειρότερο Ισπανία. Θα κάνουν το monetisation μόνο αν φτάσουν τα πράγματα σε οριακό σημείο. Προς το παρόν δεν είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν τη σταθερότητα του ευρώ που επιτρέπει στους Γερμανούς να εξάγουν πολλά και ακριβά. Σε μια τελική, αν διαφύγουν τον κίνδυνο τα άλλα pigs μπορούν και να αφήσουν την Ελλάδα στο χάλι της σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Και αυτό το τελευταίο είναι μια σημαντική παράμετρος που συνήθως αγνοούμε.

Όσο υπάρχει ένας άμεσος κίνδυνος που αντιλαμβάνονται χειροπιαστά οι πολίτες, οι εθνικές κυβερνήσεις θα πιέζονται για μειώσεις των δαπανών και προφανώς θα ξεκινήσουν από τη σπατάλη. Το περιβάλλον ευνοεί την επιβολή έκτακτων δημοσιονομικών μέτρων που μπορούν να επιβλέψουν. Αν επιτευχθεί κάποια λύση που χαλαρώσει τη θηλειά του χρέους και το φόβο της χρεοκοπίας, τότε πως θα εξασφαλιστεί η συνέχιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας; Αν τελικά πραγματοποιηθεί ο χειρότερος φόβος και επιβιώσουμε, τι θα κάνουμε μετά χωρίς τους βάρβαρους;

Είναι άγνωστη γη ακόμα και για τους διοικητές των κεντρικών τραπεζών, πόσο μάλλον για τους Έλληνες πολιτικούς. Όσο δεν υπάρχει κάποιος θεσμικός μηχανισμός επιβολής της δημοσιονομικής πειθαρχίας χρησιμοποιούν το φόβητρο των αγορών. Η Ελλάδα, με την απόσυρσή της από την διεθνή αγορά κρατικών ομολόγων, μπήκε σε μια κατάσταση εργαστηρίου που προσπαθεί να προσομοιάσει όλο και πιο πειστικά την εκδίκηση της αγοράς. Ο λόγος είναι πως η κατάσταση αυτή «φτιάχνει χαρακτήρα». Πρέπει να σταλεί ένα μήνυμα πως άσχημα πράγματα συμβαίνουν στους δημοσιονομικά ανεύθυνους – πολίτες και κυβερνήσεις. Αν τη σκαπουλάρει φτηνά η Ελλάδα τότε μπορεί να δώσει κακό παράδειγμα και σε άλλους υποψήφιους απείθαρχους, λογικό δεν είναι; Οπότε το μνημόνιο εμπεριέχει από τη φύση του το στοιχείο της τιμωρίας – που, παρεπιμπτόντως, δεν αποκλείεται καθόλου να έχει διαστάσεις εμμονής για κάποιους αγράμματους που δυστυχώς βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης αυτή την εποχή.

ΥΓ: Ένα σημείο που αγνοεί η Τρόικα είναι πως στην Ελλάδα η σπατάλη του δημόσιου χρήματος θα κοπεί τελευταία: πρώτα σταματάμε να πληρώνουμε τους συμβασιούχους υπαλλήλους, τις βενζίνες στα κρατικά αυτοκίνητα, τις γάζες στα νοσοκομεία, κόβουμε τους διορισμούς δασκάλων και τις επιστροφές ΦΠΑ και μετά, αν δεν πιάσει, απολύουμε και μερικές χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους, κατά προτίμηση όχι τους παρατρεχάμενους. Οι χλιδάτες παραστάσεις και οι παχυλές αργομισθίες δεν παθαίνουν τίποτα. Μοιάζουν με ανέκδοτο οι επιδοτήσεις στις ΜΚΟ, η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, οι 125 σύμβουλοι του ΓΑΠ, τα jet του Παπακωνσταντίνου, κλπ. Το αποκορύφωμα ήταν το νοίκι 9k ευρώ/μήνα που πλήρωναν οι «αξιωματούχοι του ΔΝΤ» σε πολυτελές αθηναϊκό λοφτ!

BANKS AND NATIONAL ECONOMIES

2010-08-31T20:45:00.006+03:00

There is an international condemnation of the irresponsible fiscal policies pursued by Greece for decades. The criticism borrows arguments from a parallel debate concerning the massive bank bailouts in the US. Indeed, the US budget took present and future responsibility of a huge private debt created by the greedy instincts of the financial golden boys.

Bailing out a bank, simply because it is “too big to fail” poses many moral and efficiency questions. The most important is that bankers remain indifferent for the risk they assume since they will never have to pay the bill. The state will wave first to the waiter before the bankers reach the embarrassing position of showing their empty pockets. Rationally thinking, they will underestimate risk once again and rush to the next bubble, this time with government support. If contracts are to be reinforced and incentives reestablished, why not let them carry the risks they consciously undertook? The moral hazard issue is huge and the danger for a next financial crisis lies ahead.

However, bailing out a national economy is completely different. National economies are by nature different entities, composed of political decision making. The moral issue first. It would be absolutely uncivilized to condemn the citizenship of a country to bear the outcomes of the incompetence or corruption and rent seeking behaviour of its political leaderships. More than that, it is unwise to leave the global risky investment funds to determine the fate of any national economy. The latter point is not only moral, not even primarily. It is a straightforward efficiency argument. The perception that a national economy would be left to default shall lead interest rates to explode in a series of emergent economies creating a domino of defaults. It is rather difficult for strong economies to bailout the exposure of their national banks, so they cannot insulate themselves from the crisis.

The alternative to this series of unfortunate events would be to relax fiscal policies and assume some control over intra-EU credit allocation. Could this trigger a massive relocation of international capital from the state to the private sector? On the one hand that would be welcomed in terms of private economy liquidity, boosting consumption and investment. On the other hand, government bond yields could rise to unsustainable levels. But as long as an overall default seems less likely, the effect would not be that large. In addition, international leveling of government bond yields could discourage diversification and international government competition for credit.

(This piece was writen in February 2010, some phrases perhaps copied from things I was reading this time)